غزل شمارهٔ ۱۹۵۶

هوش مصنوعی: آن ماه زیبا از آسمان سرش را خم کرده و در آستینش فعالیتی دارد که نشان می‌دهد به سوی من اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: چشمان من مانند چشمان کسانی است که کشته شده‌اند و از حیرت او غرق در شگفتی هستند. از شراب عشق او، جانم بی‌خود و بی‌اختیار شده است.

هوش مصنوعی: زیر زیبایی و جاذبه موهای سیاهش، آرامش و امنیتی وجود دارد که می‌تواند هر فاجعه‌ای را از بین ببرد. در پرتو درخشش چهره‌اش، تمامی مردان و زنان تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در قفس زندگی می‌کند، برای آزادی و به پرواز درآمدن تلاش می‌کند و با تمام نیرو می‌کوشد تا قفس را بشکند و به دنیای بیرون برود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای از آسمان بر بالای سرم سایه انداخت و من با دل‌تنگی فریاد زدم که دور از آن جوان زیبا در ختن هستم.

هوش مصنوعی: همای در صحبت‌هایش گفت: ای بدبختی که از خوشبختی فرار می‌کنی، در روزی نیستی که به روزی و سعادت برسدی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که آیا بین من و دوست، مانعی وجود دارد؟ من زیبایی دوستم را می‌طلبم که مانند جانم برایم اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به خاطر زیبایی آن ماه به شدت شگفت‌زده شده، از بس به او نگاه کرده، خود از من نیز دیوانه‌تر شده است.

هوش مصنوعی: می‌گوید که همه چیز تحت تأثیر الهام و نعمت‌های خدایی است؛ مستی و شوق و عشق از آن خداوندی است که شمس دین نامیده می‌شود و به تقرب او برمی‌گردد. همه موجودات از جسم و روح گرفته تا انسان‌های بزرگ، به‌نوعی به این منبع الهی وابسته‌اند و از آن الهام می‌گیرند.