غزل شمارهٔ ۱۹۴۶

هوش مصنوعی: ای کاش که دل من از کسی جز تو آگاه نبود. جان من خود نمی‌دانست که جز تو، جان چه معنایی دارد.

هوش مصنوعی: من هیچ نشانی از خودم به جا نمی‌گذارم و هیچ تردیدی ندارم که در عمان، بدون زرق و برق و تزیینات، زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر چیزی که غیر از چهره زیبای تو ببینم، باعث می‌شود که درخشش چشمانم کمتر شود. هیچ‌کس را به راه نده تا پرده مژگان من را برهم بزنند.

هوش مصنوعی: جانم به خاطر زیبایی‌های عشق بسیار لطیف و حساس شده است. دیگر نه دل می‌خواهم و نه جان. آن وجود واقعی من کجاست؟

هوش مصنوعی: مانند ابری هستم که از غیرت دلنشین خودم، رویم را به سوی تو می‌گردانم؛ همچون آفتاب که برایم دلیل روشنی است.

هوش مصنوعی: لطفاً یک لحظه از من روی مگردان، زیرا اگر این کار را کنی، آتش دل من آن‌قدر شعله‌ور می‌شود که ممکن است همه چیز را به آتش بکشد.

هوش مصنوعی: وقتی من سکوت می‌کنم، از باغ تو شاخه‌ای از ریحان می‌چینم. اما وقتی که صدای ناله‌ام درمی‌آید، عطر ریحان من تمام دنیا را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: من کی هستم که تو را نامی دهم؟ تو کی هستی که من را سلطان خود بدانی؟ من سلطان خودم هستم.

هوش مصنوعی: وقتی که موهای پریشان تو چهره‌ات را می‌پوشاند، من در گمراهی می‌افتم، زیرا موهای تو موجب کفر من شده و چهره‌ات برای من همچون ایمان است.

هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو برای من از هر فریاد و ضجه‌ای که برمی‌آید نزدیک‌تر هستی. یا من از تو فدایی می‌زنم و فریاد می‌کنم، یا تو به خاطر من فریاد می‌زنی.