غزل شمارهٔ ۱۹۴۱

هوش مصنوعی: من از دل خود جواهری گرفته‌ام که بدون سخن گفتن از آن صحبت می‌کند. اگر رقیب او این را بداند، بداند و بداند.

هوش مصنوعی: به تصویر کشیدم روی او را و همه نقش‌ها را بر آن نقش کردم. هر که خواست می‌تواند این را بخواند و تکرار کند.

هوش مصنوعی: در مقابل کسانی که منکر حقایق هستند، من می‌گویم که وجود ندارم؛ ولی اکنون در اینجا هستم، در وسط همه چیز و در قلب ماجرا.

هوش مصنوعی: اگر تو بگویی که درستی کجاست، من می‌توانم شاهدی از شکست خودم بیاورم که بی‌پایان و مکرر است.

هوش مصنوعی: اشک‌های من به خوبی نشان می‌دهند که چه احساسی دارم و چقدر غمگینم. تغییراتی که در چهره‌ام به وجود آمده نیز می‌تواند به وضوح بیانگر حال و روز من باشد.

هوش مصنوعی: نشان زیبایی و زیبایی‌اش، مانند لاله‌ای است که بر چهره‌ام نقش بسته و عطر زعفران را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: تنها صلاح‌الدین می‌تواند این سخن را درک کند. این سخن من از جانب کسی است که در مقایسه با دیگران دانا و زیرک است.