غزل شمارهٔ ۱۹۴

من اکنون می‌خواهم آن تصویر زیبا و دلربا را به دست آورم و برای این کار، دام خود را به خوبی برای آن زیبارو پهن کرده‌ام تا به هدفم برسم.

 گوش‌های دیوار(کنایه از افراد فضول و افرادی که در پس دیوار مشغول استراق سمع هستند) به حرف‌ها گوش می‌دهند، بنابراین آرام‌تر صحبت کن. ای عقل، فکر کن و از بام پایین بیا. ای دل، در را محکم نگه‌دار.

دشمنان همواره در انتظارند و به محض اینکه خبری درباره مشکلات و اندوه‌های ما بشنوند، با یکدیگر درمیان می گذارند

هوش مصنوعی: اگر ذره‌ها پنهانند و دشمنانند، در عمق چه باید گفت؟ به تنهایی در دل شب بمان و آرامش کن.

هوش مصنوعی: ای جان، چه نیازی به دشمن است؟ روزی حتی فکر دشمن در قلبم خانه کرد، برای اینکه راهی را بگذرانم.

شخصی بخشی از این راز را از جایی شنید و به سرعت به دشمنان ما  منتقل کرد. او در این میان، هر یک از افراد را به طور جداگانه و به صورت واضح و روشن مورد خطاب قرار داد و آن سِرّ را برای  آنها  توصیف کرد.

 از آن روز من و دوستانم در راه بازگشت با یکدیگر عهد کردیم که این راز را پنهان کنیم و سرهایمان را پایین بیاندازیم تا کسی با دیدن چهره ما به آن راز پی نبرد

ما مردمان نیز مانند سنگ ها کانی هستیم که بدون تحمل زخم های تیشه نمی‌توانیم طلا های درون متن را آشکار کنیم(پیدا کنیم و به نمایش بگذاریم)

دریا نیز کیسه خود را بسته است و با چهره ای تلخ و غمگین در گوشه ای نشسته است و تظاهر می‌کند که گوهر هایش تمام شده و می گوید که به یاد ندارم آخرین بار چه زمانی در و گوهر دیده ام