غزل شمارهٔ ۱۹۳۵

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی محبوب بیگانه را پنهان کرده است. اگرچه ممکن است کلماتی که به زبان می‌آورد تلخ و ناخوشایند باشد، اما او در دلش محبت و شیرینی دارد.

هوش مصنوعی: نزدیک‌ترین و آشناترین افراد به من در درون وجودم هستند، اما کسانی که بیرون از من هستند به خاطر بیگانگی‌شان درک نمی‌شوند. تا به حال در هیچ جای دنیا کسی را ندیده‌ام که به این اندازه با محبت اما در عین حال دشمن من باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که محبوب خشمگین می‌شود، عشق به من می‌گوید که ای عاشق بی‌تجربه، نگران نباش و از او دور نشو، از این موضوع آگاه باش.

هوش مصنوعی: دلبر که تلخی‌اش به تلخی شراب می‌ماند، در طبع و مزاجش سازگاری دارد و این تلخی در زبانش هم قابل حس است.

هوش مصنوعی: مردن در نزد او هر لحظه از شیرینی شکر بهتر است. مرده‌ها این حقیقت را می‌دانند، پس از زندگان سوال نکن.

هوش مصنوعی: وقتی روز خوشی برسد که من این شعر را برای عشق بخوانم، با نهایت خضوع بر زمین سجده می‌کنم و جانم را در آن لحظه فدای او می‌کنم.

هوش مصنوعی: مرغ جان به عشق می‌گوید که آیا تمایل داری در قفس بمانی؟ و مرغ در پاسخ می‌گوید که من تو را می‌خواهم و قفس را از دروازه‌اش بیرون می‌آورم.