غزل شمارهٔ ۱۸۶۱

هوش مصنوعی: ای آن کسی که در همسایگی و کنار هم بودن، ضابطه‌ای برای شادی و مستی ایجاد می‌کنی، بدان که در دنیای شور و هیجان، گاهی نیاز به چالش و کنش وجود دارد.

هوش مصنوعی: عاشق اوضاعی دشوارتر از یک آدم مست دارد و عاشق هم به نوعی به این وضعیت دچار است. می‌خواهم بگویم عشق چه حسی دارد، مانند این است که درون یک معدن طلا بیفتی.

هوش مصنوعی: عاشق برای پادشاهان، هیچ ارزش و حیثیتی ندارد. او تنها به دنبال این است که از مرگ و سقوط از مقام خود در امان بماند.

هوش مصنوعی: یک درویش در حالی که لباس ساده‌ای به تن دارد و در آغوشش گوهر و گثمری باارزش است، از افتادن در درگاه و محیط اطرافش هیچ شرمی ندارد.

هوش مصنوعی: دیشب، آن زیبای دلربا در مستی و سرخوشی به سوی ما آمد، اما هیچ کس از حال او خبر نداشت و نمی‌دانست که این جوانی که کمرش را به زیبایی به ما نشان می‌دهد، در حقیقت در حال مستی و غرق در عشق است.

هوش مصنوعی: به دوستان گفتم که ای دل، برخیز و به شادی بپرداز، چرا که زندگی این‌گونه است و زمانی برای غصه خوردن و نگرانی وجود ندارد؛ اکنون وقت آن است که از لحظات خوب بهره‌برداری کنیم.

هوش مصنوعی: همدست شدن با بلبل در باغ و دوستی کردن با طوطی روحانی، در نهایت منجر به شکر و شیرینی در زندگی می‌شود.

هوش مصنوعی: من بی‌دل و بی‌تاب در عشق تو به زمین افتاده‌ام و هرگز نمی‌دانم که به کجا و در کدام مسیر دیگر باید بروم.

هوش مصنوعی: اگر جام تو را بشکنم، به خاطر عشق و مستی‌ام، ای محبوب، مست هستم و عملاً در حال از دست رفتن. حالا مهلت بده تا دچار خطر نشوم.

هوش مصنوعی: این یک قاعده جدید است و این رفتار تازگی دارد. اگر شیشه‌ای بشکند، مشکل از خود شیشه است که به زمین افتاده است.