غزل شمارهٔ ۱۸۵۱

هوش مصنوعی: در چشم او نشانه‌هایی وجود دارد، آنها را به او نشان بده. از من بشنو که وقتی زمانش رسید، او را جذب و به سمت خود بکش.

هوش مصنوعی: خورشید جان از شرق و غرب طلوع کرده است. ای حسود، اگر مردی، او را پنهان کن!

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که من در دنیای خود به حدی غرق شده‌ام که تنها خداوند می‌تواند حال من را بداند. به همین خاطر از تو می‌خواهم که ای عزیز، در مورد این وضعیت و احساساتم بیشتر صحبت کنی و آن را بیان کنی.

هوش مصنوعی: ای جان، بگو که آنچه را در دل داری بیان کن، نه آن دریاست و نه آن مرجان. برای تو ممکن است دشوار باشد که به وضوح توضیح بدهی، اما خود را نشان بده و حقیقت را آشکار کن.

هوش مصنوعی: آشکار است که ما به خاطر زیان او به نفع خود آمده‌ایم. اگر به دنبال سود جان خود هستی، باید از او زیان ببینی.

هوش مصنوعی: کسی که می‌خواهد به عمق احساسات و عواطف برسد، باید شجاعت و قدرتی مانند آتش نهنگ را در خود داشته باشد. اگر چنین روحیه‌ای داری، باید آن را آزاد کنی و прояв کنی.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دنیای پرهیاهو و مشکلات زندگی، افکار و اندیشه‌های بزرگ داشته باشد، زمین برای او همچون آسمان است و او می‌تواند به اوج برسد. اما اگر کسی نتواند به چنین درکی برسد، باید تلاش کند تا به آن حالت و سطح فکری برسد.

هوش مصنوعی: از این دنیا خارج شو و به سرعت وارد جهانی دیگر شو، زیرا این جهان همچون دریایی پر از گوهر است. به آن جهان بنگر و خود را در آن غرق کن.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از شاه شمس تبریزی دوری کنی، نباید تیر ادعایت را رها کنی، بلکه باید آن را با کمانش بکشی و به سوی او بیندازی.