غزل شمارهٔ ۱۸۳۶

هوش مصنوعی: بهار دوباره می‌آید و زندگی را از نو به من بازمی‌گرداند، جشن و شادی برپا می‌کند تا حال خمار و غفلت من را بشکند.

هوش مصنوعی: من با دل شجاعان زندگی می‌کنم و به صبرکنندگان نیرویی می‌بخشم. دلبری‌های معشوقه‌ام باعث می‌شود که هم دلم را تسخیر کند و هم آرامشم را به هم بریزد.

هوش مصنوعی: عشق او به قدری قوی و سریع بود که من هم تحت تاثیر آن، تند و شتابان شدم. او به من گفت که برو، چون تو هنوز تیزی و برندگی ذوالفقار من را ندیده‌ای.

هوش مصنوعی: به خاطر قدم سنگین او، گردن من نرم و حساس شده است، حالا باید ببینم او با گردن نرم من چه کار خواهد کرد.

هوش مصنوعی: عزیزم، تو به من فشار نیاور که من دیگر به کمال رسیده‌ام و از درون خودم بخار بلند می‌شود و به آسمان می‌رود.

هوش مصنوعی: ببین که بخار خون من از اندوه تو آگاه است، تا زمانی که راز دل نازک و آسیب‌پذیر من را به آسمان نرساند.

هوش مصنوعی: روح من به‌سوی تو فرار کرده، مانند زخم من که شرم را به همراه دارد، چشمان شرم‌زده‌ام نیز پیش تو شرمنده هستند.