غزل شمارهٔ ۱۸۳۰

هوش مصنوعی: زمانی که تو به میدان آمدی و همسایه دل من شدی، مانند چراغی که نورش را پخش می‌کند، عشق و احساسات من نیز از دل و جانم به بیرون ساطع می‌شود.

هوش مصنوعی: به آرامی و به تدریج، مانند دانه‌های گرانبها که از نور خورشید به وجود می‌آیند، دل من کامل و گرانبها شده است، تنها از آب و گل تشکیل شده و سنگینی دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه من و تو در یک وجود مشترک هستیم، اما من می‌خواهم با عشق و محبت به تو نزدیک شوم و قلبم را به تو هدیه دهم.

هوش مصنوعی: در شگفتم که این سایه که بر سرم است، کیست؟ آیا این صدایی که فضلت را بر من ندا می‌دهد، متعلق به من است؟ این من واقعی من است یا نه؟

هوش مصنوعی: دنیا با وجود تو برایم مانند بهشتی پر از خوشبختی شده است، حالا منتظر هستم ببینم با محبت تو چه تغییراتی در دنیای من به وجود خواهد آمد.

هوش مصنوعی: دست تو بر سر من همچون تاجی است که بر سَر می‌نشانند و موهای تو همچون کمری است که دور این بدن پیچیده شده است.

هوش مصنوعی: عشق به من گفت کیسه‌ام را پاره کن، گفتم چرا این کار را می‌کنی؟ و او پاسخ داد که نعمت‌های من برای تو بی‌پایان است و همین برای تو کافی است.

هوش مصنوعی: من برگ نداشتم و دلم می‌لرزید، ولی برگ وش گفت نترس، تو که به حرم آمدی، در امان منی.

هوش مصنوعی: من آنقدر در آغوش تو خواهم بود که از همه چیز و دنیا کنار بروم و فقط بتوانی تمام شب به خوشی و شور و نشاط من نگاه کنی.

هوش مصنوعی: من بر تو پرتو عشق می‌اندازم تا همیشه در شادی و خوشی بمانی و مطمئن شوی که خوشبختی جاودانه من به تو تعلق دارد.

هوش مصنوعی: دل من وقتی که بهاری می‌شود، مانند باغی سرسبز و زیبا می‌شود و صورت من نیز مثل گلی درخشان و خوش‌رنگ جلوه‌گر می‌گردد؛ نوشیدنی من هم مانند گیاه ارغوانی رنگ و دلربا می‌شود.