غزل شمارهٔ ۱۷۸۹

هوش مصنوعی: ای عاشقان، ای عاشقان! اکنون زمان حرکت و وداع از این دنیا فرا رسیده است. صدای طبل کوچ از آسمان به جانم می‌رسد.

اینک ساربان بیدار شده و بارهایش را مرتب کرده است. از ما طلب حلالیت کرده است، ای کاروان! چرا خوابیدید؟

هوش مصنوعی: این صداها از همه جا به گوش می‌رسد و نشان‌دهنده‌ی جدایی است، مانند زنگی که در هر لحظه به صدا در می‌آید و به نوعی نمادی از زندگی و وجود در مکان‌های بی‌نهایت است.

هوش مصنوعی: از این شمع‌های به زمین افتاده و این پرده‌های آبی، چیزی حیرت‌انگیز برای مردم نمایان می‌شود که از پنهان‌ها، آشکار گردد.

هوش مصنوعی: به خاطر چرخ زندگی، خواب‌های سنگین بر تو عارض شده است. فریاد می‌زنم از این عمر کوتاه، پس مواظب باش از این خواب سنگین که تو را در خود غرق کرده است.

هوش مصنوعی: ای دل، به سوی محبوب برو و ای دوست، به سوی محبوب برو. ای نگهبان بیدار، بیدار شو، چون نگهبان نباید خواب باشد.

هوش مصنوعی: امشب در هر طرف شمع و روشنایی و صدای جشن و شلوغی به گوش می‌رسد. اینجا جهانی که در حال حاضر زندگی می‌کنیم، منتظر به دنیا آوردن یک جهان پایدار و ابدی است.

هوش مصنوعی: تو در ابتدا مانند گِل بودی و نادان بودی، اما با گذر زمان و تجربه، عاقل شدی. کسی که تو را به این حال و وضع کشاند، تو را به سمت دیگری سوق داد و به این حالت درآورد.

هوش مصنوعی: در میان دلهره‌ها و چالش‌های او، چیزهایی که خوشایند نیستند مانند آب هستند و دردهایی که احساس می‌کند مانند آتش برایش هستند. بنابراین بر او سختی و فشار نیاورید.

هوش مصنوعی: او در دل‌ها نفوذ می‌کند و کارش این است که انسان‌ها را به توبه شکستن وادار کند. با وجود نیرنگ‌های زیادی که دارد، این ذرات کوچک نیز به وحشت و لرزش می‌افتند.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به خود اشاره دارد و خود را به عنوان رهبری معرفی می‌کند که مسئولیت و سرپرستی گروهی را بر عهده دارد. او می‌گوید که تا زمانی که اجازه ندهد، هیچ کس نمی‌تواند او را زیر فشار قرار دهد یا تحقیر کند، مانند اینکه کمانی که کشیده شده باشد نمی‌تواند به راحتی رها شود. شاعر در واقع به قدرت و تسلط خود بر اوضاع و شرایط اشاره دارد و نشان می‌دهد که او به راحتی تسلیم نشده و در برابر چالش‌ها ایستادگی خواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر درخت نفاق و فریب را می‌کاشتید، حالا حسرت آن را می‌خورید که حقیقت را بی‌اهمیت فرض کرده‌اید. اکنون به حال خود نگاه کن، ای وام‌دار.

هوش مصنوعی: ای خر، تو به کاه نزدیک‌تر و مناسب‌تر هستی، و به دیگ سیاه بیشتر از همه تعلق داری، و در عمق چاه جایگاه بهتری داری. تو ننگی برای خانواده و سرزمین خود هستی.

هوش مصنوعی: در من وجود شخص دیگری است که این خشم‌ها از او ناشی می‌شود. اگر این شخص بخواهد، می‌تواند از این آتش سوزان آب درست کند. این را درک کن.

هوش مصنوعی: من هیچ سنگی در دست ندارم و با هیچ‌کس دشمنی ندارم. با کسی هم درگیر نمی‌شوم، چون از زندگی‌ام مثل گلستان لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: پس از آن که از دلخوری من سخن می‌گوید، می‌گوید که دلیلی برای این حالت من وجود دارد و آن به عالم دیگری مربوط می‌شود. در این دنیا از آن سو، من در درگاه کسی نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر بر درگاه کسی بروی که نمی‌تواند صحبت کند، این خود دلیلی است کافی که دیگر نیازی به سخن گفتن نیست.