غزل شمارهٔ ۱۶۹۸

من از تویی که توبه‌ام شکسته‌ای و در دلم نشسته‌ای نمی‌توانم فرار کنم. 

هوش مصنوعی: ای نور چشمانم، بدون تو چگونه می‌توانم ببینم؟ و با توجه به اینکه به محبتت وابسته‌ام، از کجا می‌توانم فرار کنم؟

مثلِ نوری تمام دور و اطرافم را در بر گرفته‌ای زیرا که تو مثل آینهٔ شش رو هستی. من زندگی‌ام با تو خوش است، از تو نمی‌توانم فرار کنم. 

هوش مصنوعی: دل از تو خسته شده و جان از تو جدا گشته است، حتی جان هم از تو خسته است؛ حالا کجا می‌توانم فرار کنم؟

هوش مصنوعی: اگر چشمانم را ببندم یا فکر و نظرم را کنار بگذارم، ولی دل من که به تو وابسته است را نمی‌توانم از تو جدا کنم، پس کجا می‌توانم فرار کنم؟