غزل شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: کیست که جز تو از حال نزار و خسته‌ات بپرسد، ای مسیح؟ بی‌زحمت و در پی جستجو، به سوی من بیا.

هوش مصنوعی: دست خود را بر سر کسی که رنجیده است بگذار و نگران گناه او نباش، بلکه از انتقام‌جویی و کینه‌توزی اجتناب کن.

هوش مصنوعی: او همچون خورشیدی است که بر سرش مصیبت آورده و سایه‌ی محبت و رضایت بر او سایبان شده است.

هوش مصنوعی: این فرد به خاطر کارهایش به شدت مورد تنبیه قرار گرفته است، اما به جز بخشش و مهربانی، از او کار دیگری برنمی‌آید.

هوش مصنوعی: دلِ کسی که با محبت و نیکی و مهربانی پرورش داده‌ای، پس از آن به او هر لحظه زهر و درد و رنجی می‌زنی.

هوش مصنوعی: وقتی تو از من دل برداشتی و ارتباطم را قطع کردی، بلا و مشکل به سوی من هجوم آورد و زندگی‌ام را ویران کرد.

هوش مصنوعی: وقتی تو با زیبایی و خوشرویی ظاهر می‌شوی، دردها و مشکلات از دل‌ها فرار می‌کنند و پشت سرشان را نگاه نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی به پزشک بگویی که چه کند؟ ای آب حیات، درمان در همان جایی است که درد آغاز می‌شود.

هوش مصنوعی: تمام جهان مانند یک بدن هستند و تو سر و جان آن بدن می‌باشی. چگونه می‌تواند بدنی زنده و سرزنده باشد زمانی که سر آن از بدن جدا شده باشد؟

هوش مصنوعی: ای تو منبع حیات و زندگی همه موجودات، چشمه‌ی وجود ما دیگر خشک شده است، لطفاً از این سمت آب را جاری کن و به ما زندگی عطا کن.

هوش مصنوعی: به جز این چند جمله، دل بیمار و رنجورم چیزی در خود نگه می‌دارد، تا زمانی که چهره زیبایت را ببیند و آن‌گاه به خدا نخواهد گفت.