غزل شمارهٔ ۱۶۵۸

هوش مصنوعی: به خاطر عشق، از دیگر عاشقان دور شدم و از نبرد و چالش، ای قهرمان، دوری گزیدم.

هوش مصنوعی: به سوی شیران حمله کردم، همانند یک شیر. اما همچون روباهی از میان آن‌ها فرار کردم.

هوش مصنوعی: من قصد داشتم که به اوج آسمان برسم، اما از میان نردبان به پایین نگاه کردم و حرفم را تغییر دادم.

هوش مصنوعی: وقتی من برای هر دردی دارو می‌زنم، از سردرد این و آن دور شدم.

هوش مصنوعی: آیا تا به حال دیده‌ای که دارویی از دردی فرار کند؟ من هم مانند آن دارو از درد زندگی فرار نمی‌کنم و همچنان با آن درگیرم.

هوش مصنوعی: من تا به حال پیرو پیامبران بوده‌ام و به خاطر تهدیدات افراد بد، از آنها دوری جسته‌ام.

هوش مصنوعی: در جستجوی زندگی، تلاش می‌کنم تا زنده بمانم؛ زیرا از روح و جان خود فرار نکرده‌ام و هنوز در پی زندگی هستم.

هوش مصنوعی: من زمانی متوجه نگاه تیرانداز شدم که از تیرهای ما دور شدم و گریختم.

هوش مصنوعی: زخم‌های من از ضربه‌های تیغ و تیر بهبود یافت، زیرا هنگامی که از زخم‌های تیرکمان فرار کردم، به منصور تبدیل شدم.

هوش مصنوعی: من نگران تلخی دریا و شیرینی آن نیستم، چون از آسیب دیدن دوری کرده‌ام و به سود خود فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که شمس تبریزی به روشنی و واضحی ظاهر شد، من از نگاه کردن به او و حقیقتش فرار کردم.