غزل شمارهٔ ۱۶۵۶

هوش مصنوعی: من هم می‌توانم دردی را که دارم درمان کنم و هم با صبوری می‌توانم این وضعیت را برای خودم آسان‌تر کنم.

هوش مصنوعی: من یا از این زندگی ناسازگار دور می‌شوم، یا تمام وجودم را برای عاشقان وقف می‌کنم.

هوش مصنوعی: بغض و خفقان پروانه از ستم شمع را بر دوش می‌کشم و اکنون می‌خواهم خدمت شمع، که همان منبع نور و حکومت است، بکنم.

هوش مصنوعی: عشق به این دل آسیب‌دیده آمده است و من برای او آماده‌ام که جانم را فدای او کنم.

هوش مصنوعی: اگر نفس مانند گربه نعره بزند و بگوید میاو، من او را در این کیسه مانند گربه‌ای دیگر قرار می‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر کسی از من خسته باشد، من سرش را در دو دور به چرخش درمی‌آورم و او را سرگرم می‌کنم.

هوش مصنوعی: آن کسی که به عشق ورزیدن بی‌علاقه است، روحش مانند بیمار و رنجور است. من می‌خواهم جان او را به محبت و عشق نسبت به ایشان زنده کنم.

هوش مصنوعی: عاشقی یعنی چه؟ آیا جز این است که با شدت و حدت خواسته‌ها و نیازهایی که داریم، خودمان را در حس تشنگی بی‌پایانی غرق کنیم؟ پس بیایید از چشمه‌ سیراب‌کننده‌ جان صحبت کنیم.

هوش مصنوعی: من سخن را توضیح نمی‌دهم و سکوت می‌کنم. آنچه را که نمی‌توان به وضوح بیان کرد، خودم به آن عمل می‌کنم.