غزل شمارهٔ ۱۶۴۰

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که من هیچ‌گاه تنهات نگذارم و همیشه در کنارت باشم، پس به من وابسته باش و از من فاصله نگیر.

هوش مصنوعی: این وابستگی به تو مربوط می‌شود، پس آن را رها نکن و به اشتباه نرو. ای کسی که به بیراهه می‌روی، مبادا من هم به بیراهه بروم.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که جانم را برایت فدای نان جوینی می‌کنم، اما نمی‌دانی که اگر عذری هم نداشته باشم، هیچ کاری نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: گوش تو را تا لمس نکنم باز نمی‌شود و چشمانت را از ترس موفقیتت به تو نمی‌دهم، اما هرگز این کار را نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که مرگ تو فرا برسد، اجزای وجودت به طور ناگهانی از هم پاشیده خواهند شد. در این حالت، چنین گمان می‌کنی که من نمی‌توانم این اجزا را دوباره جمع کنم.

هوش مصنوعی: من همواره در حال نوشتن و ثبت وقایع روز و شب هستم، پس چرا زمانی را که تو را می‌بینم، برای تو نگذارم و آن را ننویسم؟

هوش مصنوعی: هر لحظه از زندگی‌ات پر از تغییر و تحولی است که از غم به شادی می‌رسد؛ پس چرا نباید به خاطر صبر و شکیبایی‌ات تشکر کنم؟

هوش مصنوعی: هر فردی برای انجام کاری به درخواست من علاقه‌مند است، پس چرا کار پاداش را انجام نمی‌دهم، در حالی که از آن درخواست نکرده‌ام؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که از رحم دنیا به دنیا نیامده‌ای، تو را با خرد و عقل در این جهان جا نمی‌زنم.

هوش مصنوعی: باغ عقل و دانش پر از گل و خوشبو است، اما وقتی که چشمانت را بر افراشتن و درگیری می‌کنی، نمی‌توانی زیبایی‌ها را ببینی.

هوش مصنوعی: ای عقاب بزرگ، پیش از آن که بروم، بیایید و با صدای طبل خود مرا خبر کنید، تا قبل از رفتنم، غزل‌ها را به نظم درآورم.