غزل شمارهٔ ۱۶۳۸

هوش مصنوعی: مادرم به من شانس و نوید بخشیده و پدرم سخاوتمندی و بخشش را به من آموخته است. من از نسل شادی و خوشبختی هستم.

هوش مصنوعی: بشتابید و خوشحال باشید که به خوشبختی رسیدید! این شهر و دشت پر شده از سپاه، طبل و پرچم.

هوش مصنوعی: اگر به گرگی برسم، یوسف خوش‌چهره‌ای به چه زیبایی تبدیل می‌شود. اگر به باغ ارم بروم، آنجا نیز تغییر خواهد کرد.

هوش مصنوعی: شخصی که به دل بخیلی آغشته است، مانند آهن و سنگ سخت و بی‌روح می‌شود، اما زمانی که به لطف و generosity دست بزند، تغییر می‌کند و می‌تواند به من نزدیک شود.

هوش مصنوعی: اگر خاک در دستانم به طلا تبدیل شود و نقره بی‌ارزش نیز مرا به سوی خود جلب کند، در این صورت به فتنه‌گری که در پی پول و ثروت است، گرفتار می‌شوم.

هوش مصنوعی: من معشوقی دارم که اگر بوی خوش او آشکار شود، جانم از خوشی شادمان خواهد شد، حتی اگر او از سنگ باشد.

هوش مصنوعی: مردی که در شادی خود غم به دل دارد، چگونه ممکن است با قدرت خداوند غم را به سادگی رها کند و بر آن تسلط نداشته باشد؟

هوش مصنوعی: او با ستم خود، دل هر کسی را می‌رباید و عدالت‌ها را زیر پا می‌گذارد و همه این ظلم و ستم‌ها باعث می‌شود که بندگانش به این وضعیت تن دهند.

هوش مصنوعی: آنچه بر چهره زیبا نشان از خال است، اگر به‌خوبی نمایان شود، به سرعت باعث می‌شود که دیگران در آرزوی آن خال بیفتند و از آن دور شوند.

هوش مصنوعی: گفتم اگر من این صحبت را تمام کنم و داستان را مختصر بگویم، تو آن را به طور کامل توضیح دهی. او پاسخ داد: "باشه".