غزل شمارهٔ ۱۶۲۶

هوش مصنوعی: بگو تا چه زمانی می‌توانم از معشوقه‌ام شکایت کنم؟ هر شب که برمی‌گردم، در خستگی کار، احساساتم را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: میان او جایگاه من است، جایی که هم کوه و هم دشت را در خود دارد. از این موقعیت به گفتمان و کنار رفتن از آن متفاوت می‌پردازم.

هوش مصنوعی: از جدایی گلستانش به اندازه‌ای در سختی و ناامیدی هستم که مانند خاری می‌شکافم و از بین دردها و رنج‌ها، هنوز می‌توانم از زیبایی‌ها و لطافت‌های زندگی صحبت کنم.

هوش مصنوعی: همه صداهای زاغ در ویرانه‌های بهمن به گوش می‌رسد، اما من چون بلبل بهار سخن می‌گویم.

هوش مصنوعی: اگر گلی از غنچه را به زیبایی سوسن پیش بگذارم، می‌خواهم به رنگ لاله برای بنفشه‌ای که پژمرده شده است، سخن بگویم.

هوش مصنوعی: وقتی محبوب بیاید و با نگاهش به من توجه کند، از غرور و خودبینی‌ام به شدت آسیب می‌بینم. در این لحظه، به خاطر انتظار کشیدنم احساس ضعف و حیرتی بی‌نظیر دارم.

هوش مصنوعی: به نشانه ادب، کلاهم را از سر برمی‌دارم و وقتی ساقی را می‌بینم، شاد و سرشار از عشق و انرژی مانند من، از حالتی ناشی از خمار خارج می‌شوم.