غزل شمارهٔ ۱۶۰۸

هوش مصنوعی: من کیستم؟ من کیستم؟ که گاهی دچار وسوسه می‌شوم. گاهی از یک سو به سمتی کشیده می‌شوم و گاهی از سوی دیگر.

هوش مصنوعی: کمان را در دست دارم و با کشیدگی آن به گوش‌های زیرینم می‌زنم. وقتی درِ خانه را ببندم، از بام پایین می‌آید.

هوش مصنوعی: آیا من ستاره‌ی آسمان هستم؟ که از بالای یک برج به برج دیگر، به بدی این وضعیت گریه می‌کنم و به خوشی وضعیت دیگر می‌خندم.

هوش مصنوعی: به آسمان و نشانه‌های آن، به پایین آمدن و بالا رفتن آن، نفسی از هوای عالم را احساس می‌کنم؛ آیا من نیز با آن نسیم هم‌نفس شده‌ام؟

هوش مصنوعی: من آتشی سوزان هستم و مانند سیلی هستم که به سرعت در حال حرکت است. نمی‌دانم از چه خاندانی هستم، از کدام فصل زندگی آمده‌ام و دیگران مرا در چه بازاری می‌فروشند.

هوش مصنوعی: من در اوج بلندی‌ها هستم، جایی که هم شام و هم عراق را می‌بینم. در میان ناراحتی‌های جدایی غرق شده‌ام و رازی از تو در دل دارم.

هوش مصنوعی: نفس من به مانند ماه، همراه و همسفر است. این نفس به شدت در عشق معبود غوطه‌ور است و در عین حال، گرفتار مشکلات و آسیب‌های زیادی نیز هست.

هوش مصنوعی: من دردی دلخراش و خسته‌کننده دارم، که به نوعی مرا آزار می‌دهد. با این حال، توانسته‌ام از آن رهایی یابم و به مراتب بالاتری از زندگی دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: بزن ای نوازنده، قانون عشق لیلی و مجنون را، زیرا من از زنجیره رهایی یافتم و حالا در حال فراموشی هستم.

هوش مصنوعی: به خدا سوگند، اگر به عشق و محبت نگاه نکنی، دیگر چیزی به دست نخواهی آورد! ای شاه زیبا، چه خواهد شد اگر به نصیحت من گوش دهی؟

هوش مصنوعی: بیایید! ای آغاز و پایان! لطفاً آن شراب گران‌قدر را به من بدهید! زیرا این مجلس با حضور تو، ای عشق محبوبم، درخشان و نورانی شده است.

هوش مصنوعی: مرا از آن شراب روح‌بخش و معنوی ببخش که ارزشش از همه چیز بالاتر است و سزاوار است که برایش به کسی خدمت کنم که بتواند آن را فراهم کند.

هوش مصنوعی: حرف‌های دل را از منطق خشک و رسمی دور کن، زیرا این منطق نمی‌تواند به عمق احساسات دست یابد. حرف‌هایی که باید بزنیم، باید شبیه به قدرت و شتاب اسب پاک نژاد باشد.