غزل شمارهٔ ۱۶۰۴

هوش مصنوعی: به من آن شراب خوش‌طعم را بده که من از نوشیدن شراب تو سرمست هستم. ای حاتم، جام بزرگ را به دستم بده.

هوش مصنوعی: ای ساقی، از من دور نشو و چهره‌ات را بر نگردان. اگر دل من را بشکنی، شاید من هم به‌جای شکستن لیوان و شیشه، دلم بشکند.

هوش مصنوعی: جامی در دستم بود که آن را انداختم و شکستم؛ از آن شیشه، خون پای برهنه‌ام ریخت.

هوش مصنوعی: آگاه باش که تو شیشه‌پرستی، چون نوشیدنی‌ات از شیشه است. اما چرا من به شیره‌پرستی می‌پردازم در حالی که شرابم از شیره نیست؟

هوش مصنوعی: بکش ای دل، آرام بگیر و بی‌خیال باش؛ چرا که من دیگر از غم و اندوه رها شدم و بار غصه را از دوش خود برداشتم.

هوش مصنوعی: دل من به اوج قله‌ها پرواز کرده، اما جسم من به پایین دنیای مادی گرفتار است. من که در این وضعیت بیچاره‌ام، نه در اوج هستم و نه در پایین.

هوش مصنوعی: چه دلنشین است که سیبم را به چنگ آورده‌ام؛ چرا که از سختی عشق تو خسته نمی‌شوم. اگر من مست و شادمان نباشم، باز هم در عشق تو استقامت می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی که این عشق چه ثروتی دارد و چه ویژگی‌هایی دارد، اما تو هم از او بپرس که به من بگوید من چه کسی هستم.

هوش مصنوعی: اگر کناره‌ی جوی نشسته‌ای، مانند مرد با وقار از آن دور شو. من نیز از جوی فاصله گرفته‌ام و به سوی دیگر رفته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر تو بایستی، ما هم می‌ایستیم و اگر بروی، ما هم می‌رویم. وقتی تو چیزی می‌خوری، من هم می‌خورم و وقتی تو می‌نشینی، من هم می‌نشینم.

هوش مصنوعی: من فردی هستم که به صدا و هیجان دهل، مجذوب و شاداب شدم و در این حالتی که در میدان هستم، مانند پرچمی که بر سر نیزه نصب شده، خود را نشان می‌دهم.

هوش مصنوعی: چه خوش و بی‌خبر از حالتی که در آن هستم، مانند ماهی که بی‌صدا و بی‌خبر است. وقتی از موجودیت خود آزاد شدم، دیگر چه چیزی می‌توانم به وجود خود برگردانم؟