غزل شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: ای یوسف، اکنون به سوی این یعقوب نابینا بیایید، ای عیسی که در پس پرده‌ی مینا پنهان هستی، به نزد ما بیا.

هوش مصنوعی: از دوری معشوق، دل من مانند کمانی تنگ و تیر نشده است. حال من مثل یعقوب بیچاره است که پیر شده و دلتنگ است. ای یوسف جوان، لطفاً به من بیا.

هوش مصنوعی: ای موسی پسر عمران، در دل تو چه رازهای بزرگ و درخشانی نهفته است. در دل تو، روحی خدایی وجود دارد که از کوه سینا آمده است، بیا و آن را نشان بده.

هوش مصنوعی: می‌آیم با چهره‌ای زعفرانی رنگ و خوشبو، مثل چنگی که خم‌خورده است. در این دنیای محدود و سخت به زندگی ادامه می‌دهم، ای جان! بیایید و در کنار من باشید.

هوش مصنوعی: چشم محمد به یاد تو و در غم تو در اشتیاق است، ای راز و رازی که ما فرستادیم، بیا.

هوش مصنوعی: ای چه زیبا! تو مانند خورشید هستی که در افق سرخ غروب می‌درخشد. تو به مقامی رسیده‌ای که به دیگران پیشی گرفته‌ای و چشمانت به حقیقت می‌نگرد. بیایید این دانایی و بصیرت را در سینه‌ات پرورش دهیم.

هوش مصنوعی: ای جانم، تو و جان‌های دیگر مانند تن هستید، بی‌جان چه ارزشی دارد، وقتی بدن بی‌روح است؟ من مدت‌هاست که دلم را به تو داده‌ام، بیا تا جانم را برای تو فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: دل من به چنگال درد اسیر شده و جانم در آستانه‌ی هلاکت است. ای درد، تو خود به سوی من می‌آیی و ای درمان، امیدوارم به آخر سر تو بیایی و مرا نجات دهی.

هوش مصنوعی: ای تو درمان و راه حل مشکلات من، روشنی دل من که از غم‌های زیاد شکسته شده‌ام، در دل بیچاره‌ام جز تو کسی نیست.

هوش مصنوعی: من ارزش تو را درک نکردم، تا زمانی که زمان برایش حرف می‌زند و به دلش می‌خندد. بر سرش ضربه‌ای بزن و او را به یاد بیاور.

این بیت اشاره است به آیه ۹ سوره نجم: فکانَ قابَ قوسَینِ اَو اَدنی ( تا فاصله‌اش به قدر طول دو انتهای کمان یا نزدیک‌تر شد.‌)

هوش مصنوعی: ای قهرمان زیبا، بیا که تو از هر خوشی زیباتری. ای نماد زندگی و حرکت، بیا که تو همانند آب و آتش به زندگی رنگ و طراوت می‌بخشی. ای گوهری گرانبها و ای دریا، تو را می‌طلبیم.

هوش مصنوعی: عزیز دل من، شمس دین، از مقام تو که مانند روح‌الامین هستی، از تبریز که همچون عرش الهی است، به مسجد اقصی بیا.