غزل شمارهٔ ۱۵۸۶

هوش مصنوعی: زمانی که خودم را مانند خار حس کردم، به سمت گل رفتم و دور شدم. و زمانی که خودم را مانند سرکه تشخیص دادم، در شکر حل شدم.

هوش مصنوعی: من پر از درد و زهر بودم و حالا به سمت درمان و نجات آمده‌ام. دردی که داشتم را در آب حیات ریختم تا بهبود یابم.

هوش مصنوعی: در دلم درد و ناراحتی بود، در تلاش بودم که به عیسی (اسلام) پناه ببرم و در این مسیر خود را در کمال و بلوغ یافتم.

هوش مصنوعی: من خاک کوی عشق را به عنوان گنجینه‌ای ارزشمند یافتیدم و جانم را از آن سرمه می‌سازم. در لطافت این سرمه، خود را مثل یک شعر زیبا احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق به من می‌گوید که تو حق را می‌گویی، اما خودت را زیر سوال نبر. من مانند باد هستم و تو مانند آتش. من تو را شعله‌ور کرده‌ام.