غزل شمارهٔ ۱۵۷۰

هوش مصنوعی: عیش و شادی تازه‌ای که به دست آوردیم را از دست ندهید، چون ما از ابتدا بر آن بنیاد گذاشتیم.

هوش مصنوعی: ما آن محبوب زیبا را در حالتی شاد و سرخوش، بی‌خبر و غافل از اطرافش در آغوش گرفتیم.

هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر زیبایی یوسف خود، دل‌هایی پر از شادی و خوشی به دست آوردیم.

هوش مصنوعی: در خانه حسن، ماهی را آوردیم و در و دیوار را محکم کردیم.

هوش مصنوعی: ما آن آب حیات جاودانه را به دل همچون آب درون جگر گرفتیم.

هوش مصنوعی: زمانی که دیدیم گوشه تاج او، تحت تأثیر زیبایی‌اش قرار گرفتیم و احساساتی از سر شوق پیدا کردیم.

هوش مصنوعی: هر تصویری که بدون تو باشد بی‌معنا و مرده است، به خاطر تو جان و زندگی را به دست آوردیم.

هوش مصنوعی: هر جانوری که علف سقر را نداشته باشد، ما او را گرفتیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که از معدن گوهری پیدا کند، ما هم از آنجا نقره‌های زیادی به دست آورده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما بر اثر تابش نور خورشید، زیبایی خود را مانند ماه دریافت کردیم.

هوش مصنوعی: وقتی شمس تبریز سفر کرد، ما نیز از آن سفر مانند ماهی که از سفرش نور می‌گیرد، بهره‌مند شدیم.