غزل شمارهٔ ۱۴۹۴

هوش مصنوعی: به زمین افتادم و به آب افتادم. اگر از آب نوشیدم، خوشحال و راضی‌ام.

هوش مصنوعی: با صدای دف، آهنگی می‌زنم و لحظه‌ای از کار دست نمی‌کشم؛ در حال نواختن نی هستم و همچنان پیوسته در این حال و هوا به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: در عشق، آرامش و شادی‌ای مانند یک باغ گل را تجربه کردم. جان و دل خود را در این احساس زیبا سپردم.

هوش مصنوعی: در سرزمین خود، مشغول نوشیدن و لذت‌بردن هستم و در حال گشت و گذار هستم. پر از زندگی و انرژی هستم.

هوش مصنوعی: اگر خودم باشم یا با زره‌ای از پیروزی مجهز باشم، احساس پیروزی می‌کنم. همچنین اگر حس کنم که گل سوسن هستم، در آن صورت هم احساس آزادی و رهایی دارم.

هوش مصنوعی: من از اوج و بلندی بر روی دریایی، بر روی موجی، تختی خوش و راحت قرار دادم.

هوش مصنوعی: من باید به تو بگویم که در دل من، تو همچون دریا هستی. من در اوج و بلندی تو غرق شده‌ام و به حال و هوای تو دچار شدم.

هوش مصنوعی: ای ستاره، ای ستاره، دهان خود را باز کن و توضیحی بده که مطابق با زمان ملاقات من باشد.

هوش مصنوعی: هر ذره و هر بخش از وجود، با شور و شوق به دنبال راهنمایی و هدایت است و می‌گوید که این همه دانش و آگاهی از استادم نشأت گرفته است.