غزل شمارهٔ ۱۴۹۲

هوش مصنوعی: بار دیگر از راه به چاه رسیدیم و از دوری اجسام، به خداوند رسیدیم.

هوش مصنوعی: ما با دادن اسب به شاه، به او رسیدیم؛ چرا که کسی مانند ما، با اسب به او نرسیده است.

هوش مصنوعی: ما مانند ابر، بسیاری از اشک‌ها را بر این خاک ریختیم و بعد از گذر از مشکلات و غم‌ها، به خوشبختی و روشنایی رسیدیم.

هوش مصنوعی: ای طبل‌زن‌ها، نوبت ما فرا رسیده است تا به‌صدا درآورید. بکوبید و صدای خوش را بلند کنید، زیرا ما به کاخ رسیدیم.

هوش مصنوعی: مدتی در جایی دشوار و تاریک گرفتار شدیم، اما به تدریج و با تلاش، به جایی رسیدیم که از آنجا می‌توانیم به روشنی و رهایی دست یابیم.

هوش مصنوعی: ما تعداد زیادی از بت‌های غیرمعمول را شکستیم تا به معشوق دلخواه خود دست پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: نزدیک‌تر بیایید چون ما از دور آمدیم و حال ما را بپرسید چون از راه رسیدیم.