غزل شمارهٔ ۱۴۵۹

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق آن محبوب، بی‌کار هستم و در کارهایم سرگردان و ثابت مانند پرگار باقی مانده‌ام.

هوش مصنوعی: خشم من مانند خشم یک موجود مریخی است که با ماه و آسمان درگیر شده است و از دور به صورت بی‌احترامی به کره‌ی زرد رنگ آسمان نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر تو دوست من هستی، ببین که من چه اندازه بی‌خود و گمگشته‌ام. از رازهای درونم چه می‌پرسی، در حالی که من خود را به نمایش گذاشته‌ام و معروف شده‌ام؟

هوش مصنوعی: غیر از درد و رنجی که عاشق به دل می‌کشد، چیزی دیگر از آن شیر (که به معنای عشق و شجاعت است) نمی‌نوشم. من فرزند آن شیر هستم و به دنبال دل‌جوئی و تحمل رنج هستم.

هوش مصنوعی: من بیمار و دردمند هستم و تو این را می‌دانی، اما با خواندن فاتحه برایم، نمی‌دانی که من در چه حالی هستم و چقدر به کمک نیاز دارم.

هوش مصنوعی: حلاج به نشانه‌ای از طرف مردم به دار قضاوت رسید، و از شدت رازهایی که در دل دارم، به من هم به نوعی می‌زند.

هوش مصنوعی: به کسی که به او نزدیک هستی، نمی‌گویم که کارها را به رو در می‌آوری؛ زیرا من هنوز زنده‌ام و درد‌های خودم را دارم.

هوش مصنوعی: ای کسی که وجود و مقام شمس‌ الحق تبریزی را انکار می‌کنی، از وجود تو که به حقیقت نمی‌رسی، دوری می‌زنم و از تو بیزارم.