غزل شمارهٔ ۱۴۳۵

هوش مصنوعی: دل همواره به دور از مشکلات و غم‌ها می‌چرخد، اما می‌دانم که چه تصمیمی خواهی گرفت. وضعیت دل تو در حال اشک ریختن است و چهره‌ات هم از این وضعیت رنگ باخته است.

هوش مصنوعی: شما با یک بازی دل همه را به دست آوردید. حالا بعد از این بازی چه خواهی کرد، من می‌دانم.

هوش مصنوعی: با یک نگاه و لبخند، دل من را به شدت جریحه‌دار کردی و حالا در من آتش زدی. اگر بخواهی، می‌توانی مرا وادار کنی که عاشقانه به تو توجه کنم، و اگر بخواهی، می‌دانم چگونه می‌توانی مرا سرسخت و مقاوم کن.

هوش مصنوعی: من به خاطر اشک‌های گرم و آه‌های سردم، به درستی می‌دانم که در حال حاضر احساس گرما می‌کنم. هنگامی که می‌بینی که من از سردی احساسی گرم می‌گیرم، متوجه این حقیقت می‌شوی.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو می‌سوزد و سینه‌ات را دامن می‌زند، اما فرق زیادی وجود دارد، چون من سوز و درد و دود را به خوبی می‌شناسم و تفاوت‌های آن‌ها را درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: به دل می‌گویم که مانند مردان صبور باش، اما دلم پاسخ می‌دهد که من نه مرد هستم و نه زن. از درد و غم ناشی از مسائل زنانه تا مردانه را می‌فهمم.

هوش مصنوعی: ای دل! اگر از هر بادی برخیزی، مانند گردی که در هوا پراکنده می‌شود، نباید بگویی که این نشانه‌ی قدرت و مردانگی است. من می‌دانم که مانند گرد، از دریا برمی‌خیزد و به آسانی می‌تواند ناپدید شود.

هوش مصنوعی: دل من از پاسخ‌هایی که به من می‌دهد می‌فهمد که آن معشوقه درخشان مانند یک جفت و طاق، در عشق بازی می‌کند. اگر در مورد جفت و فرد بدانم، باز هم از آنچه می‌گویم نمی‌گذرم.

هوش مصنوعی: وقتی در بازی شطرنج همه چیز مرتب و منظم است و وقتی حرکات به هم ریخته می‌شود، اگر بگویم در این وضعیت با شش و پنج به مات می‌رسم، باید بگویم که غمگین خواهم بود اگر این بازی را بدانم.