غزل شمارهٔ ۱۳۷۰

هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده است، دوستان. بیایید به باغ برویم و از زیبایی‌های آن بهره‌مند شویم. بیایید تا با شادمانی و نشاط در کنار هم لذت ببریم و به یاد غریبان در چمن‌ها بگردیم.

هوش مصنوعی: امروز همانند زنبورها، باید از گلی به گل دیگر پرواز کنیم تا در خانه‌ای پر از عسل، جهانی سرشار از آبادانی بسازیم.

هوش مصنوعی: پیامبری از باغ آمد و به ما گفت که این طبل را مخفی نگه دارید. ما به دنبال تخریب طبل عشق هستیم تا از سر و صداها و نعره‌ها رهایی یابیم.

هوش مصنوعی: به آسمان گوش دهید و از جایتان بلند شوید، ای دیوانگان! جانم فدای عاشقان است. امروز باید جانمان را به عشق و محبت نثار کنیم.

هوش مصنوعی: ما زنجیرها را می‌شکنیم، زیرا هر یک از ما مانند آهنگری هستیم. آهنگران سخت‌کوشی که مانند سگ‌ها به سمت آتش می‌روند و می‌خواهند مشغول کار شوند.

هوش مصنوعی: ما همچون کوره‌ی آهنگران که به دل آتش می‌دمد، دل‌های خود را با نفس گرم و زندگی‌بخش خویش می‌سازیم و آهن دل‌های خسته را به کار می‌گیریم.

هوش مصنوعی: در این دنیا شعله‌ای از عشق و شور برپا کنیم و این دور زندگی را به تلاطم واداریم و عقل ثابت و محکم را مانند خودمان به حالت گیجی و سردرگمی درآوریم.

هوش مصنوعی: ما بدون داشتن پا و سر، در مکانی که به ما مربوط می‌شود، تلاش می‌کنیم تا بدانیم چه زمانی به دست خود فرمان می‌دهیم و کارهایی که می‌خواهیم انجام دهیم.

هوش مصنوعی: ما مانند چوگان هستیم که در دست پادشاهی قرار داریم، تا بتوانیم صدها گوی را زیر پای او بیندازیم و او را سرگرم کنیم.

هوش مصنوعی: اگر سکوت کنیم، باید بدانیم که این سکوت خودش می‌تواند دیوانگی به بار آورد. این عقل ماست که مانند آتش، در زیر پنبه‌ای پنهان شده و باید از آن مراقبت کنیم.