غزل شمارهٔ ۱۳۶۵

هوش مصنوعی: ای روشنی ماه کامل، تو با صدای دلنشین خود ما را روشن کردی. عشق تو چنان مرا به لرزش انداخته که عقل و هوش من در این تلاطم ناپدید شده است.

هوش مصنوعی: با دقت نگاه کن و از نور شما بهره‌مند شو، زیرا ما به سوی دامن پرنور جلال بازگشته‌ایم.

هوش مصنوعی: من به زیبایی نور در دنیا اشاره می‌کنم که این زیبایی به دل‌ها می‌نشیند و جذابیت خاصی دارد، همان‌طور که برای دل‌های خسته از زندگی، بهانه‌ای برای شادمانی و نشاط می‌شود.

هوش مصنوعی: تمام امور از اوست و حق است که شایسته و نافذ است. بیماری‌ها را درمان می‌کند و از او، تمام کدورت‌ها زدوده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر درِ خانه‌ای را به زنجیر کشیده‌اند و کلید آن گم شده باشد، کسی که از تشنگی رنج می‌برد باید آب زلال را درخواست کند.

هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که نام‌ها و عناوینی که ما برای چیزها قرار می‌دهیم، گاهی نتوانند واقعیت آن‌ها را به درستی نشان دهند و این دلیلی است که باید درک کنیم. از طرفی، فریب‌های دنیوی نمی‌توانند ما را از حقیقت بازدارند و نمی‌توانند حقیقت را از میان بردارند. در واقع، زندگی واقعی همیشه فراتر از نام‌ها و ظواهر است و باید به عمق حقیقت توجه کنیم.

هوش مصنوعی: بهتر است بازار اشتیاق‌ها، که در آن احساسات و آرزوها رشد می‌کنند. چه خوب است نوری که در آنجا وجود دارد، مانند نوری باشد که از ماه می‌تابد در حالی که خورشید در آسمان است.

هوش مصنوعی: اگر شبی را به عشق بیدار بمانید، شاید مهمانی برسد که شما را با سفر شبانه آشنا کند.

هوش مصنوعی: ای محبوب، برخیز و بیدار شو، چرا که عاشق نمی‌خوابد. ای خواب‌آلود، برخیز و زیبایی‌های دختران زیبا را تماشا کن.

هوش مصنوعی: دولت و کامیابی به همسایه‌ها نزدیک شد، خوشحالی را برای همگان به ارمغان می‌آورد و روح و جان‌ها را سرشار از زیبایی و آرامش می‌سازد.