غزل شمارهٔ ۱۳۴

ای ساقی شراب ناب را بریز و با آن می سبک و ملایم‌، مستان خواب‌آلود را از خواب بیدار کن.

همه چیز را فراموش کن و تر و خشک را بر آب ده؛ اعم از خوب و بد، و چوب و عود را در آتش امتحان کن و بسوزان ببین کدام خوش‌تر می‌سوزد.

شاخه‌ای از آب حیات را به سمت شوره‌زار تشنه ببر، و خارهای غم و افسرده را همچون گل نسرین بخندان و شاد کن.

بلبل‌ها را سرمست کن و نوازندگان را دلیر و شیرگیر تا همراه هم‌، آهنگ داوودی را سر دهند.

میخواران و مستانی که بر هوا می‌رقصند را می بده و بنوشان‌؛ به کوری چشم حرص افزون‌طلب.

هم با دردمندان‌ِ دُردی‌نوش باده بزن و هم با صوفیان خالص و پاک‌، می خالص و بی‌غش بنوش.

می میاور از می بهتر را بیاور آنکه می از آن مستی یافت، آنچه هر موجود را مست کرده است و جان بخشیده است.

از می‌ای که صد «رقص شتر» در کوه بر می‌‌آورد، و از می‌ای که دل غمگین را روشن کند و زندگی ببخشد.

هر صبح‌، عیدی داریم بویژه امروز که از بخشش و کرم‌، باده خاص و وعده‌داده را بر می‌افشانی و بذل می‌کنی.

آنقدر باده بذل کن تا از وجود بی‌نیاز شویم تا هر جوینده‌ای به مقصودش در فنا برسد.

تا همچون آبی شویم که تصویر آفتاب و ماه را در خود می‌بیند و چون ایاز گردیم که در خود جز محمود ندید.

ای شمس تبریزی‌، از چاه و سوی مغرب، طلوعی برآور درخشان همچون صبحی که شمشیر نیام‌کرده می‌کشد.