غزل شمارهٔ ۱۳۳۳

هوش مصنوعی: ای تو که بانی نیکی‌ها و احسان قلبی، ای زیبایی رویت که دل‌ها را در چنگ می‌گیرد، ای کسی که از لطف و کرم خود دل‌ها را به تپش در می‌آوری، سوال تو موجب آرامش دل‌هاست.

هوش مصنوعی: ما از بزرگواری و محبت تو زنده‌ایم، ای کسی که دو جهان در دست توست. نام تو به ما حیات می‌بخشد و جان مستحکم ما به نام دل تو وابسته است.

هوش مصنوعی: بر این اساس، دل من دور جسمم حلقه زده و جسمم با دل من پیوند خورده است. این دو در عشق تو غرق شده‌اند، ای تو که محبت دل هستی.

هوش مصنوعی: ای جانم، تو که به پای دل من نشسته‌ای، و دل من هم دامنت را گرفته است، خواهش می‌کنم دامن خود را از دل من نکش، تا اینکه جانم به بلندای دل برسد.

هوش مصنوعی: ای گوهری که در عمق دل وجود داری، چه جایی برای جان و دل است؟ روشنایی تو باعث شادابی دل در شب‌ها و خوشی ایام زندگی‌ام می‌شود.

هوش مصنوعی: ای عاشق و معشوق من، در عشق غیر از خودتان مانند نقطه‌ای در حرف جیم باشید و چون روشنی، دل را روشن کنید.

هوش مصنوعی: از جایگاه کامل عقل، صدای طبل به گوش می‌رسد و گویی لشکری از آسمان می‌آید که نشانه‌های دل به ما نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: زخم تیزی که از شمشیر آن سردار بر دشمنان زده شده، باعث شده که کوه و دشت پر از خون شود و دل‌ها نیز با ناله و عزا پر شده‌اند.

هوش مصنوعی: به خاطر حملات دشمنان، دیوانگان و سرکش‌ها شکست خورده‌اند. حالا در این میان، دفتر و کتاب‌ها پر از قوانین و احکام دل و عشق به نام خداوند شده است.

هوش مصنوعی: ای افرادی که در مورد من حرف و حدیث می‌زنید، مثل شکر شیرین و دلنشین هستید؛ اما اگر مرا به خاطر ادب و رفتارم تحقیر کنید، این خود موجب تحقیر من نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی ارادت و محبت دل من است.

هوش مصنوعی: اگر راز تو را نمی‌گفتم، من مطلب‌هایی را بیان می‌کردم تا تو امروز از دل من و احساساتم آگاه شوی، چه خاص و چه عام.