غزل شمارهٔ ۱۳۱۴

هوش مصنوعی: یار پنهانی به نزد من آمد تا دلم را شاد کند و دلداری دهد. شب که فرا رسید، او مانند ماه درخشان نمایان شد، اما در دل من با خاطراتی غم انگیز و دردآور حضور داشت.

هوش مصنوعی: او دستانش را به لب خود گذاشت و به معنی این بود که سکوت کن و چیزی نگو. همچنین، به چشمانش اشاره کرد و گفت به کارهای پنهانی نگاه کن.

هوش مصنوعی: وقتی لطف او مرا مست کرده بود، در باغ گل به آرامی گل‌ها را از آنجا دزدیدم و پنهانی می‌بردم.

هوش مصنوعی: به او گفتم ای دلبر، چه نیرنگی داری و چقدر جذاب و حیله‌گر هستی؛ یک حیله زیبا به راه بینداز ای عیار پنهان.

هوش مصنوعی: بگذار لب‌های تو بر گوش من بنشیند، هرچند که شب و خلوت است؛ بگذار بادی بیاید که رازهای پنهان را افشا کند.

هوش مصنوعی: امشب از رازهای عاشق‌کشی فاصله بگیر و نگذار سکوت تو را دربر بگیرد؛ صدای آرام بخش عشق را به حرکت درآور و تارهای پنهانی را به صدا درآور.

هوش مصنوعی: به محبوب خندانم پنداری پنهانی هدیه کن و از آن دو لب شیرین و جذاب، طعم دل‌انگیز را به من برسان.

هوش مصنوعی: غمازها در خواب غفلت به وقوع رویدادها اشاره می‌کنند و می‌گویند که همه در خوابند، اما در میان این مست‌ها، یک نفر هوشیار و بیدار وجود دارد که به این ماجراها واقف است.

هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، چرا این قدر تند و تیز می‌روی؟ کجا می‌توانم دوباره تو را پیدا کنم، ای پادشاه پنهان؟