غزل شمارهٔ ۱۳۰۹

هوش مصنوعی: ای جهان، خوشبختی و دلگرمی تو به خاطر عشق است. خداوند هر کاری می‌خواهد انجام می‌دهد و این عشق بر زندگی ما چیره است.

هوش مصنوعی: ای شادی و ای وفاداری در سختی‌های عشق، چه خوب و خوشبخت است سرنوشت عشق.

هوش مصنوعی: ای جان، دیدن عشق از جان هم گران‌بهاتر است، و عشق من از زندگی و سرنوشت هم بالاتر است.

هوش مصنوعی: زمانی که از خلوص و تظاهر جدا شدم، روح من به عشق و محبت واقعی خوش آمد.

هوش مصنوعی: اگر آفتاب به خاطر ضعف و ناتوانی‌اش به دور خود بچرخد، این تغییر مکان تأثیری در خوشبختی و سرنوشت عشق ندارد.

هوش مصنوعی: مردم می‌گویند در پایان، محمود خوش‌اقبال است، زیرا سرانجام عشق به ما روی آورده است.

هوش مصنوعی: من سکوت کرده‌ام چون دل مردم گواهی بر عشق را با پروازش نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: دعا کردن برای رسیدن به رفاه و خوشبختی نمی‌تواند در یک درخواست ساده یا محدود جای بگیرد؛ زیرا این نعمت‌ها و کامیابی‌های عشقی بسیار بزرگ‌تر از آن‌اند که در یک دعا گنجانده شوند.

هوش مصنوعی: در اینجا وحدت عشق وجود دارد و هیچ چیزی مانند دوستی، خودِ تو، عشق، یا شانس و اقبال وجود ندارد. همه چیز در اینجا به عشق واحدی تعلق دارد.