غزل شمارهٔ ۱۲۷۰

هوش مصنوعی: امروز من حال و هوای شادابی و سرمستی ندارم مانند دیروز که در اوج خوشحالی بودم. اما با این حال، باور کن که می‌توانی کاسه‌ای برداری و از زندگی لذت ببری.

هوش مصنوعی: در زیرم در دنیای عقل و اندیشه غرق شده‌ام و احساساتی چون نشئگی مرا از واقعیت دور کرده است. سپس فهم و درک به من می‌گوید که باید با این حال وداع کنم و دوباره به حالت هوش برگردم.

هوش مصنوعی: عقل و خرد به حالت جنون و دیوانگی دچار شدند و از دنیای واقعی خارج شدند، زیرا وقتی که جوش دیگ از حد و اندازه‌اش فراتر می‌رود، دیگر نمی‌تواند به حالت طبیعی‌اش برگردد.

هوش مصنوعی: دل عاشق و دیوانه‌ی من در پی عشق، با شور و هیجان، پرده‌ها را می‌شکند و به دنبال خوشی است. با سرمست‌ها در پیچ و تاب است، پس هیچ نگو و خاموش باش.

هوش مصنوعی: در صبح زود، نگهبانی به من گفت که از طرف هفتمین آسمان شب گذشته صدایی را شنیده است.

هوش مصنوعی: زحل به زهره گفت که به آرامی به او ضربه بزند و همچنین به اسد (شیر) توصیه کرد که شاخ ثور (گاو) را بگیرد و به دوش بکشد.

هوش مصنوعی: به دلیل نیروی زیاد و وحشت‌آور شیر، فضای آسمان به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و به حدی ترسناک شده که حتی موش‌ها نیز از آن می‌ترسند.

هوش مصنوعی: ای شیر، تو که قدرت و شجاعت داری، چرا فرار می‌کنی؟ مانند یک سگ که از ترس طفره می‌رود. ای ماه‌رو، چرا چهره‌ات را می‌پوشانی؟ خودت را نشان بده!

هوش مصنوعی: خودت را به آگاهی و بینش باز کن تا نور و روشنایی را در هر جهتی ببینی. گوش‌ات را آماده کن تا صدای عالم و کیهان را بشنوی، چرا که بینایی و شنوایی تو به خودی خود می‌تواند به تو کمک کند تا به درک عمیق‌تری از حقیقت برسیدی.

هوش مصنوعی: به گوش جانت توجه کن و از سلامتی‌ات بهره‌مند شو تا از گفتار آزاد شوی. به آثار هنری نگاه کن تا از زیبایی‌های زندگی بهره‌مند گردی.

هوش مصنوعی: به او گفتم، ای آقا، هرچه که می‌خواهد پیش بیاید، من باید به خاطر آزادی و راحتی‌ام، از هر قید و بندی رها شوم و از درد و رنجی که دارم، خلاص شوم.

هوش مصنوعی: ترس و امید تو به عقل تو وابسته است. زندگی و سرنوشت تو به دانه و دام بستگی دارد و تو مانند یک شکارچی در بین وحوش قرار داری.

هوش مصنوعی: وقتی که درد و رنج مرا در آغوش گرفت، دیگر از کارهای این چنینی چیزی نگو و سعی کن که به شکل دیگری عمل کنی.