غزل شمارهٔ ۱۲۵۲

هوش مصنوعی: آنکه مانند غلامان، زیبایی‌های ماه را بر دوش می‌کشد، شاید این اراده و تلاش ما باشد که او را به باغ و بهشت هدایت کند.

هوش مصنوعی: هرچند که روح او طاقت این جسارت را ندارد، اما خداوند به کمک و رحمت خود، او را یاری می‌رساند.

هوش مصنوعی: هر لحظه به یاد لب آن محبوب، جان خود را از لب می‌نوشد و اگر سخنی ناخوشایند به گوشش برسد، با تمام وجود آن را از دندان خود بیرون می‌کشد.

هوش مصنوعی: مهمانان به سوی محو و فنا حرکت کردند تا اینکه بقا و ماندگاری از لطف الهی به سمت آنان بیفتد.

هوش مصنوعی: بسیاری از جان‌ها هستند که مانند یعقوب در غم و اندوه به سر می‌برند و سختی‌های زیادی را تحمل می‌کنند تا اینکه دوباره به معشوق و هدف خود دست یابند و در سرزمین شیرینی و کامیابی زندگی کنند.

هوش مصنوعی: هر کسی که از نظر عقل و درک از دیگری پایین‌تر باشد، اگرچه به ظاهر و زیبایی مثل ماه باشد، در نهایت مانند چرخ سنگین به پایین کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که در چشم عاشقان ظاهر شود، آن نگاه سریعاً او را به سمت ارزش‌های انسانی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر زلف محبوبش از راه حق منحرف شود، به کفر دچار می‌شود، اما می‌تواند به سمت ایمان نیز سوق پیدا کند.

هوش مصنوعی: شمس تبریز باعث می‌شود که من به عشق تو شاد و سرمست شوم. هر کسی که باده می‌نوشد، باید به همین شیوه از آن لذت ببرد.