غزل شمارهٔ ۱۱۸۲

هوش مصنوعی: به جای آنکه به دنبال تغییر و بهبود اوضاع زندگی و چرخش دنیا باشی، به یاد داشته باش که باید چشمان و نگرش دیگران را ببینی و درک کنی.

هوش مصنوعی: به تو توصیه می‌شود که تمام اجزا را به عنوان یک مجموعه در نظر نگیری. گل، خود زیبایی و شادی را به همراه دارد و نیازی به یادگیری این موضوع نیست.

هوش مصنوعی: چشم‌هایت را باز کن تا زیبایی‌های مهتاب را ببینی. یاد نگیر که مه، همواره باید نور بیاورد.

هوش مصنوعی: عقل و هوش خود را از نوشیدن شراب حفظ کن، اما شراب را نمی‌توان به چنگ آورد تا عقل را فریب دهد.

هوش مصنوعی: عقل را مانند یک صیاد تربیت نکن تا به بیهوده تلاش و پرش‌های بی‌دلیل نپردازد.

هوش مصنوعی: یتیمانی که دوری او را تجربه می‌کنند، به خاطر غم و ناراحتی‌اش می‌خندند، اما تو نیاموز که آن‌ها را به ناله و زاری واداری.

هوش مصنوعی: دل بی‌پناه را از ترس‌ها دور کن و به آن آرامش بده، به او نیاموز که چگونه باید بترسد.

هوش مصنوعی: به ظالم اجازه نده که با تفسیرهای خود توجیه کند، زیرا نباید جنگیدن با ستمگر را یاد بگیری.

هوش مصنوعی: زبان را مانند پرده‌ای محافظت کن، زیرا دل از زبان و احساساتش محافظت می‌خواهد. یاد نگیر که زبان را آزادانه و بی‌پروا بگشایی و رازها را فاش کنی.

هوش مصنوعی: تو به من بیاموز که چگونه با چشم سر مفاهیم را درک کنم، همانطور که گوش‌ها را برای شنیدن آماده می‌کنی.