غزل شمارهٔ ۱۱۸۰

هوش مصنوعی: من به خاطر طولانی بودن شب‌ها از روزها شکایت دارم، زیرا در این روزها زندگی‌ام را از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: شب من به قدری طولانی بود که دستانش صبح را نگه داشت، شب من مکانی است که بدون آن، هیچ مکانی برای سکون و آرامش وجود ندارد.

هوش مصنوعی: پروردگارا، روزی که همدیگر را ملاقات می‌کنیم، نور ما را کامل کن. پروردگارا، ما را ببخش و سپس ما را با رحمت خود بپوشان.

هوش مصنوعی: تنها جسم‌های ما مانند دیوارهایی هستند که ما را از هم جدا کرده‌اند، ای پروردگار، چقدر زیباست که در باغی پشت دیوار زندگی کنیم.

هوش مصنوعی: پروردگارا، دیواری را میان ما برافراز و بر ما رحمت کن، زیرا ما در حال شرمندگی و عذرخواهی هستیم.