غزل شمارهٔ ۱۱۰۵

هوش مصنوعی: ای خیال تو در دل من در هر سحری مانند ماهی که نورش را پراکنده می‌کند، به آرامی و زیبایی در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: زیبایی و حضور تو در دل ما مانند آتش و شوری عمیق ایجاد کرده است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را خاموش کند.

هوش مصنوعی: تو آتشی را بر پا کردی و به من می‌گویی صبر کن، در حالی که من نمی‌دانم چطور باید در این تنور گرم صبر کنم.

هوش مصنوعی: یاد داری که دیشب وقتی به حضور من آمدی، مانند ماه زیبا بودی یا همچون پرنده‌ای دلربا یا روح یک حوری؟

هوش مصنوعی: سخنان شیرینی که تو گفتی مانند شکر است و آن نشانه‌هایی که از دور به من می‌دادی، نیز معنی‌دار و پرمحتوا هستند.

هوش مصنوعی: دست بر روی لب می‌کشیدی که به معنای این بود که تو به خاطر دل من نگران نباشی.

هوش مصنوعی: وقتی دستت را بر روی لبان خود می‌گذاری، نشان‌دهنده این است که صبر و شکیبایی در کنار زیبایی و جذابیتت جایی ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی به سمت بالا نگاه می‌کنی، در واقع از خدا می‌خواهی که چشم‌های بد را از زیبایی‌ام دور کند.

هوش مصنوعی: ای تو که از تمام نقاشی‌ها و تصاویر پاک و بی‌نقصی، هر زمانی در درون تو چهره‌ای همچون یوسف درخشان و زیبا جلوه‌گر است.