غزل شمارهٔ ۱۱۰۱

هوش مصنوعی: آهسته آهسته به چهره‌اش نگاه کن و چشمانت را باز کن، آن چشمان خواب‌آلودش را تماشا کن.

هوش مصنوعی: وقتی که آن عقیق با ارزش بخندد، توجه و عشق هزاران دل را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: از خواب غفلت بیدار شو و به کار و زندگی‌ات توجه کن، فرصت‌ها و شانس‌های پیش رویت را ببین.

هوش مصنوعی: وارد باغی شگفت انگیز شو که انتهایی ندارد و میوه‌های شیرینی را در آن ببین.

هوش مصنوعی: به شاخ و برگ‌های سبز و در حال رقص آن گل‌ها نگاه کن و زیبایی آن‌ها را بدون خارهایشان تماشا کن.

هوش مصنوعی: به جای اینکه فقط به ظواهر دنیا نگاه کنی و آنها را بررسی کنی، بهتر است به عمق و رازهای نهفته آن توجه کنی و برگردی به سمت درک عمیق‌تر از واقعیت‌ها.

هوش مصنوعی: در طبیعت حیوانات و گیاهان، حرص و آز وجود دارد، اما در نهایت، پس از ارضای نیازها، به راضی بودن و فداکاری توجه کن.

هوش مصنوعی: عشق تنها از دلسوزی و اشتیاق به وجود می‌آید و اگر خود عشق را تجربه نکرده‌ای، به نتایج و آثار آن نگاه کن تا اهمیت و زیبایی‌اش را درک کنی.

هوش مصنوعی: اگر رنگ‌های عشق را ندیدید، به چهره‌ی عاشق نگاهی بیندازید تا زیبایی آن را ببینید.

هوش مصنوعی: به بازار پیچیده‌ای فکر کن که او در آن حضور دارد؛ افرادی که هم دارای ثروت هستند و هم بی‌پول، همه به نوعی خواهان او هستند.