غزل شمارهٔ ۱۰۶۷

هوش مصنوعی: ای دوست، سر خود را بالا بیاور و چهره‌ام را ببین. من جانم را به خاطر تو فدای کرده‌ام، اما فقط کم‌تر به سپرم تیر پرتاب کن.

هوش مصنوعی: این دل من از دردهایش به سختی شبیه پشت خارپشت شده است. اگر عشق تو واقعاً وجود داشت، رحم و مروت بیشتری به من نشان می‌دادی.

هوش مصنوعی: من از دل‌درد و رنجی که داشتم، دست کشیدم و دیگر نمی‌خواهم به آن فکر کنم. هر چه می‌خواهی بگو، فقط در این احساس غمگین من دخالت نکن، اگر بخواهم دوباره این موضوع را مطرح کنم.

هوش مصنوعی: من به عشق خود به قدری وابسته‌ام که در حالی که مست هستم، دردِ ناشی از این عشق را احساس نمی‌کنم و غم و شادی برایم بی‌معنا شده است.

هوش مصنوعی: اگر غم به سراغم بیاید، می‌گویم که او هم غمگین شده است. سپس به سمت بازار می‌رود و از آنجا برای من یک رباب خریداری می‌کند.