غزل شمارهٔ ۱۰۳۴

هوش مصنوعی: عزیزم، لطفاً نرو و ما را تنها نگذار، ای زیبای دلربا، چهره خوش خود را به یک بارگی پنهان نکن.

هوش مصنوعی: تو همچون دریای بزرگی هستی و همه مخلوقات مانند ماهیانی در این دریا زندگی می‌کنند. اگر تو بخواهی، آن‌ها به ناچار خشک می‌شوند و از بین می‌روند.

هوش مصنوعی: نگو به دل عاشق که وعده فردا را بدهد، چون زمان به سرعت در حال گذر است و فردای تو به زودی می‌رسد، پس مراقب باش.

هوش مصنوعی: وقتی در کنار تو هستیم، نمی‌دانیم که چه حالتی داریم و مانند کسی که مست است، از خود بی‌خودیم و دیگر برایمان اهمیت ندارد که سر و دست‌امان چه می‌شود.

هوش مصنوعی: هدایای تو واقعی و قابل استفاده است و نمی‌توان از آن شکایت کرد، اما ما برای دل دیگران کمی گلایه کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: عشق از من پرسید، ای آقا، چه می‌خواهی؟ چه کسی می‌تواند بدون عشق و خماری در حریم عشق بماند؟

هوش مصنوعی: تو تمامی نقص‌ها و ایرادهایم را دیدی و با این حال مرا خریدی. چه کالای پرعیبی! چه لطفی از تو خریداری که به این عیوب توجه نکردی!

هوش مصنوعی: تمام فرمانروایان و پادشاهان از ثروت و نعمت تو بهره‌مندند، ای شاهی که به دیگران بخشش می‌کنی. از تو، آن مردهٔ کهن‌سال دوباره به زندگی بازگشته و از گور سر برآورده است.

هوش مصنوعی: نگرانی و رنجش ناشی از دلتنگی برای دوست در دل من زیاد شده است. اگر عشق تو مرا مانند چاقویی زخمی کند، از زندگی و وجودم بیزار خواهم شد.

هوش مصنوعی: وقتی که تو مانند ابر باران باری، گل و گیاه از زمین می‌روید. و زمانی که تو مانند آفتاب می‌تابی، درختان و باغ‌ها شکوفا می‌شوند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر خیالت به رویا رفتیم و نمی‌دانیم در غیاب تو چه خواهیم شد، وقتی که فرصتی برای دیدارت پیش می‌آید.

هوش مصنوعی: ما همه شیشه‌ها را شکسته‌ایم و پاهایمان زخمی شده است. رقبای ما همه در حال مستی هستند، پس فقط در مسیر صاف و هموار حرکت کن و ضربه نزن.