غزل شمارهٔ ۱۰۱۵

هوش مصنوعی: ای معشوق با صورت زیبا، قدری نوشیدنی به ما بده تا دل‌هایمان روشن‌تر شود و نور نگاه‌مان افزایش یابد.

هوش مصنوعی: به ناگاه آگاهی و هوشیاری را کنار بگذار و آن جام سلطنتی را به من بده تا جسم من همچون جان حیات پیدا کند و شب مثل سحر زیبایی و روشنی یابد.

هوش مصنوعی: وقتی خواب و آرامش را بر هم زدی، ای نوشیدنی الهی، به یاد داشته باش که نباید بر بندگان خویش رحم و محبت را ببندی و آن‌ها را از نعمت‌های خود محروم کنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که جام نعمت را نوشیده‌ای، از سرزنش بی‌جا دوری کن؛ زیرا حالت من شیرین است و خواب من هم ناشکری نیست.

هوش مصنوعی: ای کسی که در میکده زندگی می‌کنی، هم در حال مستی و هم در حال نوشیدن، چرا به انتقادات بی‌مورد دیگران توجه می‌کنی وقتی که مشغول نوشیدن هستی، ای بی‌مهر و محبت؟