بخش ۱۲۳ - مثل

روزی فردی فرومایه و غافل به درویشی گفت که ای درویش! اینجا هیچ‌کس تو را نمی‌شناسد!

هوش مصنوعی: او گفت اگر نمی‌دانی که من چه کسی هستم، خودم به خوبی می‌دانم کیستم.

هوش مصنوعی: اگر تو به جای این که من را به درد و رنج بیندازی، خودت این‌گونه باشی، من چشمانم را از دست می‌دهم و نمی‌توانم تو را ببینم.

هوش مصنوعی: من احمق هستم و نمی‌فهمم، اما به نظر می‌رسد که سرنوشت خوبی دارم؛ چرا که بخت بهتر از stubbornness و سرسختی من است.

هوش مصنوعی: این سخن مطابق با تصور تو بیان می‌شود، و گرنه سرنوشت من به عقل من نیز راه می‌دهد.