بخش ۱۰۱ - رجوع کردن به قصهٔ آن پای‌مرد و آن غریب وام‌دار و بازگشتن ایشان از سر گور خواجه و خواب دیدن پای‌مرد خواجه را الی آخره

هوش مصنوعی: یک سرگذشت شگفت‌انگیز و بی‌نهایت پیش آمده است؛ مانند این که یک غریبه از درون گور برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: مردی که با صد دینار ارزشمند به خانه‌اش می‌رفت، به خاطر محبت و عشقش آن پول را به کسی سپرد.

هوش مصنوعی: او را با خود آورد و داستان‌هایی از او شنید که در دلش امیدی جوانه زده و صد گل شکوفه کرده است.

هوش مصنوعی: پس از هر سختی، آسانی وجود دارد. او این را به چشم خود دیده و با شخصی غریب از داستان آن سخن گفته است.

هوش مصنوعی: نیمه شب گذشت و با داستان‌سرایی خوابشان کرد تا آرامش دل را بیابند.

هوش مصنوعی: یک مرد شجاع در آن شب، خواب را بر بالای تخت آن خواجه برجسته دید.

هوش مصنوعی: خواجه گفت: ای مرد با شخصیت و با احترام، حرف‌هایی که زدی را من به خوبی شنیدم و متوجه شدم.

هوش مصنوعی: اما پاسخی که می‌دادم، بدون اشاره‌ای نبود و بدون علامت، زبانم را نمی‌توانستم باز کنم.

هوش مصنوعی: ما وقتی به حقیقت و چه‌گونه‌گی عشق آگاه شدیم، دیگر تنها با لبخندها و سخنانمان نمی‌توانیم احساساتمان را بیان کنیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که رازهای پنهان فاش نشود، زندگی و خوشی‌ها از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که پردهٔ نادانی و غفلت کنار نرود و انسان به حقیقت پی نبرد، رنج و سختی کم نخواهد شد و وضعیت ناپخته و ناتمام باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: ما همه شنونده‌هایی هستیم که گوش‌مان بی‌صدا شده است. همه ما در واقع صحبت می‌کنیم، اما لب‌هایمان خاموش است.

هوش مصنوعی: هر چه ما در این دنیا به دیگران دادیم و اظهار کردیم، در حقیقت این دنیا فقط یک پرده است و آنچه واقعی است و حقیقت را نشان می‌دهد، دنیای دیگر است.

هوش مصنوعی: روزی که باید بذر را در خاک بکاریم، روزی است که باید ویرانی و آشفتگی زمین را به جان بخریم.

هوش مصنوعی: زمانی که وقت خداحافظی فرا می‌رسد، روز پاداش و ظهور حقیقت نزدیک است.