بخش ۶۰ - حکایت آن فقیه با دستار بزرگ و آنک بربود دستارش و بانگ می‌زد کی باز کن ببین کی چه می‌بری آنگه ببر

هوش مصنوعی: یک عالم دینی ساده‌پوش، عبا و عمامه‌اش را طوری مرتب کرده بود که در آن چیزهایی را پنهان کرده بود.

هوش مصنوعی: هرگاه شخصی وارد محفل مهمی شود و با قدرت و شکوه ظاهر گردد، تأثیری عظیم بر اطرافیان خود خواهد گذاشت.

هوش مصنوعی: ظاهراً افرادی که لباس‌های فرسوده و کهنه دارند، خود را با دقت و زیبایی آراسته‌اند.

هوش مصنوعی: ظاهر دستار مانند حله‌ای از بهشت زیباست، اما درون آن مانند یک منافق زشت و رسواست.

هوش مصنوعی: در درون عمامه، تکه‌های لباس کهنه و پاره و مواد بی‌ارزش دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: در صبح زود به سمت مدرسه می‌رود تا با این علم و دانش به موفقیت‌های بزرگی دست پیدا کند.

هوش مصنوعی: در یک مسیر تاریک، مردی منتظر ایستاده بود و آماده بود تا کاری انجام دهد.

هوش مصنوعی: او دستار را از سرش برداشت و به سرعت رفت تا کارها را درست کند.

هوش مصنوعی: فقیه به پسر می‌گوید که دستار خود را باز کند و سپس به راه برود.

هوش مصنوعی: به همین شکل که با شوق و نشاط می‌پرواز می‌کنی، هدیه‌ای را که با خود داری، باز کن و نشان بده.

هوش مصنوعی: آن را با دستان خود باز کن و به خودت تماشا کن، سپس خواهی دید که کار من زیبا و مناسب است.

هوش مصنوعی: وقتی که او را آزاد کرد، در حالی که فرار می‌کرد، صد هزاران پاره‌لباس در مسیرش ریخت.

هوش مصنوعی: از آن عمامه‌ی بزرگ و سنگین، او تنها یک تکه کهنه در دستش مانده است.

هوش مصنوعی: شخصی به خاطر دورویی و نیرنگی که داشته، لباس خود را به زمین می‌زند و می‌گوید که از این عمل تو، ما از کار و تلاش دلسرد شده‌ایم.