بخش ۵۱ - قصهٔ صوفی کی در میان گلستان سر به زانو مراقب بود یارانش گفتند سر برآور تفرج کن بر گلستان و ریاحین و مرغان و آثار رحمةالله تعالی

هوش مصنوعی: یک عارف در باغ به منظور آرامش و راحتی، به طور دلنشینی روی زانوهایش نشسته است.

هوش مصنوعی: او به درون خود فرو رفت و از خوابش که بیهوده و بی‌فایده بود، ناراحت و ملول شد.

هوش مصنوعی: ببین چقدر میوه درختان زیباست و چگونه نشانه‌هایی از زندگی و سرسبزی در اینجا وجود دارد.

هوش مصنوعی: بشنوید که حق چه گفته است: به این نشانه‌های رحمت نگاه کنید و به سوی آنها بروید.

هوش مصنوعی: دل آدمی پر از نشانه‌ها و آثار است، ای شهوتران! اما آنچه که در بیرون می‌بینی فقط نشان‌هایی از آن آثار است و چیزی بیشتر نیست.

هوش مصنوعی: باغ‌ها و چمن‌زارها با وجود زنده بودنشان، همچون تصویری که در آب زلال منعکس می‌شود، در بیرون جلوه می‌کنند.

هوش مصنوعی: خیال باغی در آب است که با زیبایی و لطافت آب، باعث ایجاد اضطراب و نگرانی می‌شود.

هوش مصنوعی: باغ‌ها و میوه‌ها در دل طبیعت نشسته‌اند و زیبایی و رحمت آن در این آب و خاک نمایان است.

هوش مصنوعی: اگر آن سرو زیبا و باوقار نبود، دیگر نمی‌توانستی به نام او بگویی که او صاحب جایی است که در آن فریب و غرور وجود دارد.

هوش مصنوعی: این احساس بزرگ‌منشی و خودبزرگ‌بینی ناشی از تصوری است که از دل و جان مردان به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: تمام مغروران به این خاطر به خود مغروری دچار شده‌اند که فکر می‌کنند این دنیا بهشت است.

هوش مصنوعی: گل‌های ضعیف و نازک از پایه‌های باغ‌ها فرار می‌کنند و بر اساس خیال و تصور خود زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: زمانی که انسان‌ها از خواب غفلت بیدار می‌شوند، حقیقت‌ها را به وضوح می‌بینند؛ اما این دیدن چه فایده‌ای دارد اگر در زمان مناسب از آن آگاه نشده باشند؟

هوش مصنوعی: در گورستان صدای افسوس و ناله‌ای بلند بلند است که تا پایان دنیا ادامه خواهد داشت و بر اثر این اشتباه حسرت‌آور است.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که قبل از مرگ طعمی از زندگی و زیبایی‌های آن را چشید و از اصل این زیبایی‌ها بهره‌مند شد.