بخش ۱۷ - نواختن مجنون آن سگ را کی مقیم کوی لیلی بود

هوش مصنوعی: مجنون به محبت و احساس عمیق خود نسبت به لیلی، حتی به یک سگ نیز محبت می‌ورزد و او را در آغوش می‌گیرد و با او مهربان است.

گرد سگ عاشقانه و با فروتنی میگشت و شربت ( جلاب ) شکر به او میداد ( بهترین چیزی که داشت برایش فراهم می‌کرد )

بوفضول ( بو مخفف ابو به معنی صاحب است ) یعنی، شخصی که بسیار فضول است از او پرسید ای مجنون ساده لوح این چه دیوانگی ای است که هر زمان به آن مشغولی؟

هوش مصنوعی: سگ به طور مداوم کثافت‌هایی را که در اطرافش وجود دارد، می‌خورد و این نشان‌دهنده‌ی رفتار ناخوشایند و ناپسند اوست.

و بسیاری از معایب سگ را یک به یک برشمرد اما انسانی که نگاهش فقط به عیوب دیگران است هیچگاه از مخزن اسرار حق که همان دل است دست نمیابد

مجنون به او گفت تو فقط در ظاهر را میبینی پیش بیا و از دید من نگاه کن تا ماهیت وجودش را ببینی

اولا شعر به این صورت است. کین طلسم بسته مولاست این پاسبان کوچه لیلاست این  و اینگونه معنی می‌شود که این پاسدار حریم معشوق من است و از طرف مولایم به این کار گمارده شده و میشود اینگونه هم معنی کرد که او هم مثل من دیوانه و شیدای اربابم است و ...

او همطراز و همنشین من است و ببین چقدر والامقام است که می‌دانست کجا منزل بگزیند

او سگ خوش اقبال کوچه من است ( کهف به معنای غار و در اینجا به معنای خلوتگاه و جایی که در آن احساس آرامش می‌کنی ) او نیز همان درد و غم مرا دارد

سگی که در کوی یار قدم بردارد من یک مویش را با شیران عوض نخواهم کرد

(در این بیت ناگهان مولانا با کس دیگری سخن میگوید و از جانب او هم پاسخ می‌دهد.) ای که شیران شرزه جلوی سگان تو مانند غلام حلقه بگوشند ( و بدون اینکه بگوید به آن شخص چه گفته ناگهان پاسخ او را می‌آورد ) گفت امکانش وجود ندارد خاموش باش و دیگری چیزی نگو

هوش مصنوعی: اگر از ظاهر و شکل‌ها بگذرید، دوستان، به بهشت و باغی سرشار از گل‌ها خواهید رسید.

هوش مصنوعی: وقتی چهره‌ات را در آینه می‌بینی و متوجه می‌شوی که آسیب دیده، در واقع از این تجربه یاد می‌گیری که چگونه باید با مشکلات و دردهای زندگی روبرو شوی. این نشان می‌دهد که تمام چهره‌ها و تجربیات ما به نوعی دلیلی برای یادگیری و رشد هستند.

هوش مصنوعی: پس از آن، هر شکلی را که خواستی بشکنی، مانند حیدر که در خیبر درختان را قطع کرد.

هوش مصنوعی: آن چهره‌ی زیبا که همیشه با ادب و خویشتنداری می‌آمد، اکنون به خاطر سخن نادرست و ناپسندی که گفت، نادیده گرفته شد.

هوش مصنوعی: به سوی تملق و چاپلوسی کشیده می‌شود، شبیه به پرنده‌ای که با خوشحالی به سمت دانه‌ای می‌رود.

هوش مصنوعی: مرغ با کرامت می‌داند که این دانه به‌خاطر حرص اوست، نه به‌خاطر بخشش آن که به او داده شده است.

هوش مصنوعی: پرندگان خوشحال و شاداب به دنبال دانه‌ها هستند و به سوی آن مکر و فریب می‌شتابند.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم تو را از شادی آقای من مطلع کنم، می‌ترسم که تو را در موقع نامناسبی آگاه کرده باشم.

هوش مصنوعی: زمانی که موجب شد تا برای رسیدن به هدفم، راهی دیگر انتخاب کنم، متوجه شدم که آن مقصد قبلی وجود نداشت.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدفی مطلوب، می‌بایست در مسیر درست قدم برداشت و راه‌های نادرست را شناخت تا از آن‌ها دوری کنیم. در غیر این صورت، ممکن است به نتیجه‌ای مطلوب نرسیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که در مسیر درست و با صداقت گام بردارد، به راحتی می‌تواند به اهداف بزرگ و دوردست خود برسد.

هوش مصنوعی: هر کسی بدون داشتن هدف و دلیل به سمت کعبه برود، مانند این سرگشتگان، به نابودی و خفت می‌افتد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بدون استاد و راهنما کاری را شروع کند، در شهر و روستا مورد تمسخر و خنده قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: فقط در موارد نادری، کسی در زمین به دنیا می‌آید که پدر و مادری نداشته باشد.

هوش مصنوعی: تنها کسی که با تلاش و زحمت به دستاوردی می‌رسد، می‌تواند به ثروت و گنج واقعی دست یابد.

هوش مصنوعی: آیا کسی را می‌شناسی که بدنش مثل جان باشد؟ همان‌طور که رحمن، علم قرآن را به ما آموخته است؟

هوش مصنوعی: تمامی افراد از طریق علم و دانش به زندگی و ثروت دست می‌یابند و این علم مانند پندی است که برای بخشش و generosity به کار می‌رود.

هوش مصنوعی: هر کسی که به شدت طمع می‌ورزد، در نهایت چیزی به دست نمی‌آورد، پس ای پسر، مانند طمع‌کاران عمل نکن و با احتیاط بیشتری پیش برو.

هوش مصنوعی: در آن مسیر، سختی‌ها و زحمت‌ها را تجربه کردند و مانند پرنده‌ای که در عذاب است، از زخم‌ها و رنج‌های دنیا رنج بردند.

هوش مصنوعی: سفر کرده‌ام از دهکده و روستا و شکر برای من مانند آب‌نبات شیرین است.