بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را

مثل سگی که سرمای زمستان چنان فشار و دردی به استخوان‌هایش می‌آورد که گویا آنها در حال خُرد شدن هستند.

او با خود می‌گوید برای تن مَنِ باارزش (تن و بُعدِ جسمانی انسان) باید خانه‌ای از سنگ بسازم که هم پناهِ خوبی باشد برای من هم اینکه در شان و شخصیتِ من باشد.

زمانی که تابستان (زمانِ بی‌دردی) رو به چنگ بیارم (تابستان فرارسد) برای زمستان (زمانِ تنگی و درد) خود خانه‌ای از سنگ بنا خواهم کرد.

چرا که که گرمای تابستان باعث رفع درد می‌شود، فشار زمستان را ندارد و او احساس راحتی بیشتری می‌کند.

از شدت شادی و بی‌دردی انگار که زمستانِ وجود را فراموش کرده باشد با سرخوشی و غرور با خود می‌گوید که جهان برای من جای کوچکی‌ است و خود را به اشتباه بزرگ می‌پندارد و فکرِ زمستان را نمی‌کند.

همچون کسی که با خوشی و سرور به زیر سایه‌ای (زمانِ بی‌دردی) می‌رود، از تنبلی و راحت‌طلبی خود لذت می‌برد و در این وضعیت به آرامشِ کاذب می‌رسد.

صدای درون (وجدان) بهش میگه که زمستان رو فراموش نکن حال که در خوشی و آرامش هستی. و او از روی غرور و جهل می‌گوید خانه‌ای که لایق من باشد وجود ندارد، گویا که آرامش تابستان، دردِ استخوان‌سوزِ زمستان را از یادِ او برده است.

کاری که زمستان با استخوان سگ می‌کند، حرص و آز و طمع با روح و روانِ انسان می‌کند.

باز در وقتِ درد با خود می‌گوید که توبه می‌کنم و اشتباه خود را قبول دارم و از این به بعد حرص و آز و طمع و غرور و جهل را از خود دور نگه می‌دارم.

ولی مجدد وقتی که آن درد از تو دور شد، حرص و آز هم در تو باز پا گرفت و تقویت شد. مثل آن سگی که در تابستان ساختن پناهِ سنگی برای فرار از درد و سرمای زمستان از یادش رفت.

سپاسگزاری و دیدن نعمت‌ها، زیباتر از خودِ نعمت‌هاست، چراکه داشته‌های ما را یادآودر می‌شود و ذهن را به سوی داشته‌ها سوق می‌دهد. آیا کسی می‌تواند به سوی نعمت رَوَد در حالی که قدردانی و شکرگزاری را نادیده بگیرد؟

شُکر و سپاسگزاری، مغز و روحِ نعمت است و نعمت مانند پوستِ آن. چرا که شُکر کردن و دیدن نعمت‌هاست که ارزشِ حقیقی‌ است.

خودِ نعمت به تنهایی و بدون شکرگزاری غفلت و تباهی به همراه دارد، در صورتی که شکر کردن و دیدنِ آن بیداری و آگاهی برای انسان به بار می‌آورد. در حقیقت شکرگزاری از نعمت‌ها، مانندِ شکار و به دام انداختنِ آنهاست.

شُکر و سپاسگزاری و دیدن نعمت‌ها به قدری تو را بی‌نیاز و ثروتمند (ثروت باطنی، رضا) می‌کند که می‌توانی از آن به صدها فقیر (ناسپاس‌ها) ببخشی. نور آگاهی و تجربه شُکرِ خود را به آنها نشان دهی.

آنقدر چشم‌هات باز می‌شوند و از ارزشهای حقیقی سیراب می‌شوی و اجازه می‌دهی که آنها زیبایی خودشان را به تو نشان دهند که حرص و آز و طمعی که از روی جهل و ناآگاهی بدان‌ها گرفتار بودی از تو دور خواهد شد.