بخش ۱۱۹ - شرح آن کور دوربین و آن کر تیزشنو و آن برهنه دراز دامن

هوش مصنوعی: آرزو کن که مرگ ما را بشنود، اما مرگ خودش را نشنود و داستان خود را نبیند.

هوش مصنوعی: حرص و طمع انسان راکور می‌کند و فقط به عیوب دیگران دقت می‌کند و دائم آنها را زیر ذره‌بین می‌گذارد.

هوش مصنوعی: انسانی که عیب‌های دیگران را می‌بیند، خود را با دقت بررسی نمی‌کند و گاهی اوقات حتی یک نقص کوچک در خود را هم درک نمی‌کند، هرچند همیشه به دنبال عیب‌ها در دیگران است.

هوش مصنوعی: عور نگران است که دامنش پاره شود، همان‌طور که دامن مرد برهنه در برخورد با درندگان آسیب می‌بیند.

هوش مصنوعی: مردان دنیای امروز فقیر و نگران هستند، اما از هیچ چیز نمی‌ترسند و از دزدان هم هراسی ندارند.

هوش مصنوعی: او بدون هیچ پوششی آمده و از رنجی که باعث غمش شده، دلش به شدت درد می‌کند.

هوش مصنوعی: در لحظه‌ای که او می‌میرد، به جای گریه و زاری، صدای خنده‌اش بلند می‌شود و این خنده به خاطر ترسی است که از خودش دارد.

هوش مصنوعی: انسان ثروتمند درک می‌کند که طلا نیز همیشه او را قدرتمند نمی‌کند، و کسی که درک و هنر ندارد، به درد نمی‌خورد، حتی اگر ثروت داشته باشد.

هوش مصنوعی: کنار کودک، تکه‌های سفال به حدی لرزان است که به نظر می‌آید مانند چیزی باارزش و گرانبها در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: اگر بخشی از دل کسی را بگیری، او ناراحت و گریان می‌شود؛ اما اگر دوباره آن را به او برگردانی، خوشحال و خندان خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی که کودک علم و آگاهی نداشته باشد، نه اشک و نه خنده‌اش ارزش و اعتباری دارد.

هوش مصنوعی: محتشم وقتی دید که چیزی که به او تعلق ندارد به عنوان مالکیتش جلوه‌گر است، به خاطر آن دارایی نامعتبر به شدت ناراحت و دچار تشویش شد.

هوش مصنوعی: در خواب احساس می‌کند که دارای riches زیادی است و از این می‌ترسد که دزدی آن را برباید.

هوش مصنوعی: وقتی از خواب بیدار می‌شود و به دنیای اطرافش توجه می‌کند، از ترس خود شروع به سخره گرفتن می‌کند.

هوش مصنوعی: این عالمان همواره در حال تردید و لرز هستند، با اینکه عقل و علم‌شان در این دنیا بسیار است.

هوش مصنوعی: در پی عاقلان و صاحب‌نظران، خداوند در کتاب مقدس می‌فرماید که آنها چیزی نمی‌دانند.

هوش مصنوعی: هر کس از دزدی یا خیانت دیگران نگران است، تصور می‌کند که خود او در نظر دیگران بسیار باهوش و داناتر از آن چیزی است که هست.

هوش مصنوعی: او می‌گوید که روزگارش را به سختی می‌گذرانند و خود دوران خوبی ندارد.

هوش مصنوعی: او می‌گوید که مردم از کار او خبر ندارند و به خاطر بی‌کاری، جانش به شدت در خطر است.

هوش مصنوعی: من به شدت در حال فرار از آن‌ها هستم، گویی که چیزی سخت مرا می‌ترساند و مجبورم که دامنم را از دست آن‌ها برهانم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که فردی ممکن است دانش و مهارت‌های زیادی در زمینه‌های مختلف داشته باشد، اما درک و شناختی از وضعیت واقعی خود و ذات وجودیش ندارد. به عبارتی، او با وجود دانش و فضائلش در دنیای خارجی، از درون و حقیقت وجود خود غافل است.

هوش مصنوعی: او می‌داند ویژگی هر چیزی را، اما برای بیان خودش مانند خری عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که چه کارهایی درست و چه کارهایی نادرست است، اما تو خود نمی‌دانی که آیا این کار برای تو درست است یا خیر.

هوش مصنوعی: تو می‌دانی چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است، اما آنچه که از نظر تو درست یا نادرست به نظر می‌رسد، بستگی به نگاه تو دارد.

هوش مصنوعی: می‌دانی قیمت هر چیزی چقدر است، اما اگر ندانستی که خودت چقدر ارزش داری، احمق هستی.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در زندگی، خوشبختی‌ها و بدبختی‌ها را باید شناخت و از آن‌ها آگاه بود. تو یا از آن‌ها به خوبی آگاه هستی و یا به نوعی نسبت به آن‌ها بی‌توجهی کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تمام علم‌ها به این نکته خلاصه می‌شود که بدانی من چه کسی هستم در روز جزا.

هوش مصنوعی: تو با اصول دین آشنا هستی، اما به ریشه و اصل خود نگاه کن که آیا خوب هستی یا نه.

هوش مصنوعی: ای مرد بزرگ، بهتر است که بدانید از کدام ریشه و اصل خود آمده‌اید، تا بتوانید اصول و پایه‌های خود را بهتر بشناسید.