بخش ۷۱ - شکایت قاضی از آفت قضا و جواب گفتن نایب او را

هوش مصنوعی: قاضی ای را نشاندند که در حال گریه بود. او گفت: "ای نایب قاضی، دلیل گریه‌ات چیست؟"

هوش مصنوعی: این زمان مناسب برای گریه و شکایت نیست، بلکه زمانی است برای شادی و تبریک گفتن.

هوش مصنوعی: او گفت آه، چه حیف که کسی بی‌دلی و ناآگاهی در میان این دو دنیای پرزرق و برق حکم می‌زند.

هوش مصنوعی: آن دو دشمن از وضعیت خود آگاه هستند، اما قاضی بیچاره چه می‌داند که بین این دو چه گذشته است.

هوش مصنوعی: او از وضعیت آن‌ها ناآگاه و بی‌خبر است، مانند رودخانه‌ای که در خون و دارایی‌های آن‌ها جاری است.

هوش مصنوعی: می‌گوید که دشمنان در جهان وجود دارند و دلیل این دشمنی ناشی از نادانی است، اما تو مانند شمعی هستی که نور و روشنایی را به ملت می‌بخشی.

هوش مصنوعی: زیرا تو در میان آن لحظه‌های خوش و آرامش، هیچ دلیلی برای ناراحتی نداری و باعث روشنی چشمان دیگری هستی.

هوش مصنوعی: این دنیا و آخرت به خاطر هدفی که دارند، علم و دانش آن‌ها را بی‌فایده و بی‌نتیجه کرده است. علم آن‌ها تنها به درد قبر و دنیای پس از مرگ می‌خورد.

هوش مصنوعی: نادانی، بدون دلیل، انسان را به سمت جهل می‌برد، در حالی که دانش، می‌تواند به دلایل نادرست و ناعادلانه منجر شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو رشوه نداده‌ای، کسی به تو توجه نمی‌کند؛ وقتی که غرق در طمع می‌شوی، مانند فردی نابینا و بنده‌ای در حالت زانو درآمده‌ای.

هوش مصنوعی: من از دلبستگی‌های دنیوی و تمایلات نفسانی فاصله گرفته‌ام و به اندازه‌ای که نیاز است، از لذت‌ها بهره‌مند شده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من با روشنی و روشنایی عشق آشنا شد، زیرا تنها حقیقت را از دروغ تشخیص می‌دهد.