بخش ۱۴۲ - رفتن گرگ و روباه در خدمت شیر به شکار

شیر، گرگ و روباه برای شکار  در جستجوی طعمه کوهسار رفته بودند.

به یاری هم در شکار و مسیر را بر طعمه‌ها به سختی ببندند.

هر سه در آن صحرای عمیق، شکارهای فراوان و شگفت‌انگیزی به دست آورند.

اگر چه همراهی آن دو برای شیر ننگ بود، اما او احترام و همراهی را از خود نشان داد.

این گونه است لشکر همراه دردسر برای شاه باشد اما همراهی یک جمع خود نیز منفعت دارد.

این گونه که ستارگان برای ماه ننگ هستند و اما در میان ستارگان جلب توجه می‌کند.

پیامبر نیز به مشورت با مردم توجه می‌کرد، هرچند که نظر او در این مورد مشخص نبود.

در مقام رفاقت، جو به ارزش طلا تبدیل شده است، نه به این دلیل که جو ذاتا به طلا تبدیل شده باشد.

روح اکنون با بدن قرین شده است و مدتی است که مانند سگی نگهبان در اینجا مستقر شده است.

این دو در رکاب شیر با شکوه قدرت راهی کوه شدند

گاو کوهی و بز و خرگوش چاق و چله پیدا کردند و کار شکارشان خوب پیش رفت.

 هر کسی که پیرو شیر جنگو باشد، شب و روز دچار گرفتاری خواهد شد.

وقتی که آن‌ها  را از کوه به بیشه آوردند، سخت مجروح و در خون خود غرق شده بودند.

گرگ و روباهانتظار داشتند، شیر سهمشان به طور عادلانه‌ای تقسیم شود، مانند تقسیم ثروت و قدرت در میان شاهان.

طمعِ هر دوی آن‌ها (گرگ و روباه) در رفتار و نگاهشان بازتاب پیدا کرد و برای شیر آشکار شد؛ شیر هم فهمید که آن طمع‌ها واقعیت دارند و برایشان شواهدی داشت.

هر کسی که فرمانروای رمز و رازها باشد، به خوبی از تمام افکار و نیت‌های پنهانی آگاه است.

 ای دل، مراقب باش در پیشگاه او! از فکرهای بد دوری کن و جلوی آن‌ها را بگیر.

می‌داند و در حالی که ساکت است، خر را می‌راند؛ و برای پوشاندنِ حقیقت، در روی تو لبخند می‌زند.

شیر از نیتشان باخبر است، اما سکوت می‌کند و با روی خوش با آنها رفتار می‌کند تا چیزی از آگاهی خودش آشکار نشود.

شیر با خود گفت الان سزای کارتان را به شما خواهم داد ای گدایان خسیس.

رأی و تدبیر من برای شما کافی نبود؟ گمان شما دربارهٔ بخشش من این است؟

 ای صاحبان عقل، رای و اندیشهٔ شما در برابر رای من چیست؟ در برابر عطاهای جهان‌آرای من چه می‌اندیشید؟

نقش با نقاش دیگر چه تدبیری می‌تواند بکند، وقتی نقاش خودش به او اندیشه و آگاهی بخشیده است؟

 چنین گمانِ بخیلانه‌ای نسبت به من، از سوی شما مایه‌ی ننگ من بود.

 شما درباره‌ی خدا گمان بد می‌برید؛ اگر سرتان را نبرم، خودِ این کار خطایی آشکار خواهد بود.

جهان را از ننگ شما رها کنم، تا این داستان در جهان باقی بماند.

 شیر با این اندیشه آشکارا می‌خندید، از لبخندهای شیر در امان نیستی

 مال دنیا، تبسم‌های حضرت حق شده است. ما را مست و مغرور و فرسوده کرده است.

فقر و رنجوری برای تو بهتر است، ای گرامی؛ زیرا آن لبخند، دامِ خودش را برخواهد کند